The Color Wheel

اگر به دنبال سینمایی متفاوت، خارج از جریان اصلی و با دیالوگ‌های درخشان هستید، «چرخ رنگ» انتخاب مناسبی است. این فیلم، با سیاه و سفید کردن روایتش، حس و حالی نوستالژیک و دراماتیک به خود گرفته و تماشاگر را به چالش می‌کشد. بازی‌های کارلن آلتمن و باب باینگتون، که نقش خواهر و برادر را ایفا می‌کنند، بسیار قوی و باورپذیر است و به خوبی توانسته‌اند شیمی منفی و در عین حال وابستگی متقابل شخصیت‌هایشان را به تصویر بکشند. کارگردانی پری، با ریتم خاص و فضاسازی منحصربه‌فردش، تجربه‌ای سینمایی به یاد ماندنی را رقم می‌زند.

قدرت اصلی «چرخ رنگ» در فیلمنامه و بازی‌های درخشان آن نهفته است. دیالوگ‌ها، که گاهی بسیار گزنده و بی‌پرده هستند، با ظرافتی خاص نوشته شده‌اند و لایه‌های پنهان شخصیت‌ها را آشکار می‌کنند. فیلمبرداری سیاه و سفید، با وجود اینکه ممکن است برای برخی ناآشنا باشد، به شدت به فضاسازی فیلم کمک کرده و بر حس و حال سرد و گاهی تلخ آن تأکید می‌کند. با این حال، ریتم کند و شخصیت‌های غیرقابل تحمل ممکن است برای همه تماشاگران جذاب نباشد و نیاز به صبر و حوصله بیشتری برای لذت بردن از اثر دارد.

«چرخ رنگ» در ژانر کمدی-درام طبقه‌بندی می‌شود، اما ماهیت کمدی آن، تلخ و گزنده است و بیشتر بر پایه‌ی موقعیت‌های نامتعارف و دیالوگ‌های پر تنش بنا شده است. این فیلم، با الهام از سینمای مستقل و کمدی‌های سیاه، تجربه‌ای نو و متفاوت را ارائه می‌دهد که مرزهای بین کمدی و درام را به شکلی نامشخص محو می‌کند. نگاه کارگردان به روابط انسانی، به‌خصوص روابط خانوادگی، عاری از احساسات‌گرایی سطحی است و به واقعیت‌های ناخوشایندی که گاهی در این روابط وجود دارد، می‌پردازد.

تماشای «چرخ رنگ» به شما این امکان را می‌دهد که با سبکی متفاوت از روایت و شخصیت‌پردازی آشنا شوید. این فیلم، با به چالش کشیدن انتظارات تماشاگر از یک کمدی، او را وادار به تفکر درباره‌ی ماهیت روابط انسانی، به‌خصوص روابط خواهر و برادری، می‌کند. فیلمبرداری سیاه و سفید و دیالوگ‌های هوشمندانه، از دیگر دستاوردهای این اثر هستند که تجربه‌ای سینمایی غنی و به‌یادماندنی را برای علاقه‌مندان به سینمای مستقل فراهم می‌کنند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «فرانسیس ها» (Frances Ha) به کارگردانی نوآه بامباک، «دختران در حال پیشرفت» (Mistress America) به کارگردانی گرتا گرویگ و نوآه بامباک، و یا «مردگان» (The Dead) به کارگردانی جان کارپنتر را نیز تماشا کنید که همگی به روابط پیچیده انسانی و فضاهای کمدی-درام مستقل می‌پردازند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.