The Haunting

اگر به دنبال تجربه‌ای بصری خیره‌کننده در ژانر وحشت هستید و معماری گوتیک و فضاسازی سنگین را می‌پسندید، «تسخیر» می‌تواند گزینه‌ی جذابی باشد. جلوه‌های ویژه و طراحی صحنه‌ی فیلم، به خصوص در نمایش خود عمارت هیل هاوس، چشم‌نواز است و می‌تواند حس غرق شدن در فضایی وهم‌آلود را به بیننده منتقل کند. بازی بازیگران، به ویژه لیام نیسون و کاترین زتا جونز، در پرداخت شخصیت‌های درگیر با ترس‌های درونی‌شان، قابل توجه است.

قدرت اصلی فیلم در فضاسازی و طراحی بصری آن نهفته است. عمارت هیل هاوس خود به یک شخصیت تبدیل شده و با جزئیات فراوان، حس ترس و اضطراب را تشدید می‌کند. فیلمبرداری و استفاده از نور و سایه، در کنار موسیقی متن جری گلدسمیت، به خوبی توانسته اتمسفر وهم‌آلودی را خلق کند. با این حال، فیلمنامه و ریتم روایت، گاهی دچار افت می‌شود و برخی شخصیت‌پردازی‌ها می‌توانست عمیق‌تر باشد.

«تسخیر» در ژانر وحشت و فانتزی قرار می‌گیرد، اما تلاش می‌کند تا با بهره‌گیری از عناصر روان‌شناختی و بقا، تجربه‌ای متفاوت ارائه دهد. این فیلم جزو بازسازی‌های ژانر وحشت طبقه‌بندی می‌شود که در دهه‌ی ۹۰ میلادی رواج پیدا کرد و سعی داشت با تکیه بر جلوه‌های ویژه مدرن، ترس را بازتعریف کند. با این حال، منتقدان و مخاطبان، آن را در مقایسه با اثر اقتباس شده‌ی اصلی، کم‌عمق‌تر یافته‌اند.

دستاوردهای فیلم عمدتاً در زمینه‌ی طراحی تولید، جلوه‌های ویژه و خلق اتمسفر است. عمارت هیل هاوس به شکلی باشکوه و در عین حال ترسناک به تصویر کشیده شده و بیننده را به درون خود می‌کشد. بازیگران نیز تلاش کرده‌اند تا تنش‌های روانی شخصیت‌هایشان را به خوبی منتقل کنند، اما فیلمنامه فرصت کافی برای پرداخت کامل این جنبه‌ها را فراهم نکرده است.

اگر از فضاسازی وهم‌آلود و خانه‌های تسخیر شده در «تسخیر» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «دیگران» (The Others) ساخته آلخاندرو آمنابار با فضایی گوتیک و رازآلود، و «جزیره شاتر» (Shutter Island) ساخته مارتین اسکورسیزی با تم‌های روان‌شناختی و معمایی را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.