The Last Days on Mars

اگر به دنبال یک فیلم علمی-تخیلی با چاشنی وحشت و فضاسازی دلهره‌آور هستید، «آخرین روزها روی مریخ» می‌تواند انتخابی مناسب باشد. این فیلم با بودجه‌ای محدود ساخته شده، اما جلوه‌های ویژه و طراحی صحنه قابل قبولی دارد که حس واقعی بودن محیط مریخ را القا می‌کند. ریتم فیلم در نیمه دوم سرعت می‌گیرد و هیجان را به اوج می‌رساند. بازی لیو شریبر در نقش اصلی، به خوبی از پس انتقال حس انزوا و تلاش برای بقا برآمده است.

قدرت اصلی فیلم در ایجاد اتمسفر و تنش روانی نهفته است. کارگردانی «روری رابینسون» تلاش کرده تا حس ترس و ناامیدی را در فضای بسته ایستگاه فضایی به خوبی منتقل کند. فیلمبرداری نیز در خدمت این فضاسازی است و با استفاده از نورپردازی مناسب و نماهای بسته، حس خفقان را تشدید می‌کند. با این حال، پیش‌بینی‌پذیر بودن برخی اتفاقات و گاهی شخصیت‌پردازی نه چندان عمیق، از نقاط ضعف احتمالی آن محسوب می‌شود.

این فیلم در ژانر علمی-تخیلی، وحشت و ماجراجویی قرار می‌گیرد و یادآور آثار کلاسیکی چون «بیگانه» (Alien) و «کوه اورست» (Event Horizon) است، با این تفاوت که تمرکز بیشتری بر جنبه‌های روانشناختی و بقا در شرایط انزوا دارد. «آخرین روزها روی مریخ» سعی می‌کند تا با ترکیب عناصر وحشت بقا و اکتشافات علمی، تجربه‌ای متفاوت را در گونه فیلم‌های فضایی ارائه دهد.

«آخرین روزها روی مریخ» با وجود بودجه نسبتاً کم، توانسته تصویری باورپذیر از محیط مریخ و چالش‌های سفرهای فضایی ارائه دهد. بازی‌های خوب، به‌خصوص از سوی لیو شریبر، و فضاسازی دلهره‌آور، از دیگر نقاط قوت این اثر محسوب می‌شوند. فیلمنامه نیز با وجود برخی کاستی‌ها، توانسته داستانی گیرا و پرتعلیق را روایت کند که تا انتها مخاطب را با خود همراه می‌سازد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «کوه اورست» (Event Horizon) با فضاسازی ترسناک در فضا، «سقوط» (Gravity) با تمرکز بر بقا در فضا، و «مریخی» (The Martian) با رویکردی علمی‌تر به زندگی در مریخ را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.