You Can't Kill Stephen King

اگر از طرفداران پر و پا قرص استیون کینگ هستید و با دنیای آثار او، از «درخشش» گرفته تا «آن» و «مسیر سبز»، آشنایی دارید، این فیلم می‌تواند برایتان جذاب باشد. «نمی‌توان استیون کینگ را کشت» بیشتر یک ادای احترام کمدی و گاهی هجوآمیز به این نویسنده و آثارش است تا یک فیلم ترسناک واقعی. فیلم با شوخ‌طبعی خاص خود، سعی در سرگرم کردن مخاطب دارد و لحظاتی خنده‌دار را به همراه ارجاعات هوشمندانه به صحنه‌ها و شخصیت‌های معروف سینمای وحشت ارائه می‌دهد. شاید بتوان گفت این فیلم بیشتر برای کسانی که به دنبال یک سرگرمی سبک با چاشنی ترس و کمدی هستند، مناسب باشد.

نقاط قوت اصلی فیلم در ارجاعات خلاقانه و متعدد به دنیای استیون کینگ و همچنین تلاش برای ترکیب ژانرهای ترس و کمدی نهفته است. کارگردانان (رونی خلیل، مونرو مان و خورخه والدس-ایگا) سعی کرده‌اند فضایی را خلق کنند که هم طرفداران کینگ را راضی نگه دارد و هم مخاطبان عام‌تر را سرگرم کند. با وجود بودجه محدود و بازی‌های نه چندان درخشان، فیلم توانسته تا حدی در ایجاد حس نوستالژی و ارجاع به آثار کلاسیک موفق عمل کند. فیلمبرداری و موسیقی متن نیز در تلاش برای ایجاد فضایی شبیه به فیلم‌های ترسناک قدیمی‌تر، قابل قبول هستند، هرچند نباید انتظار کیفیتی در حد آثار هالیوودی را داشت.

«نمی‌توان استیون کینگ را کشت» در ژانر کمدی-ترسناک (Horror Comedy) قرار می‌گیرد، اما بیشتر به سمت کمدی متمایل است. این فیلم در دسته فیلم‌های اسلشر (Slasher) قرار می‌گیرد که در آن شخصیت‌ها یکی یکی توسط قاتلی ناشناس کشته می‌شوند. با این حال، برخلاف بسیاری از فیلم‌های این زیرژانر که تمرکزشان بر ایجاد ترس و هیجان است، «نمی‌توان استیون کینگ را کشت» با اتکا به طنز سیاه و ارجاعات مداوم به آثار استیون کینگ، رویکردی متفاوت را در پیش گرفته است. این فیلم را می‌توان در کنار آثاری مانند سری «جیغ» (Scream) یا «کلبه وحشت» (Cabin in the Woods) قرار داد که با شکستن قالب‌های ژانر وحشت، سعی در سرگرمی مخاطب دارند، البته با کیفیتی پایین‌تر.

مهم‌ترین دستاورد این فیلم، توانایی آن در جذب مخاطبانی است که از استیون کینگ و آثارش شناخت دارند. فیلم با ارجاعات ظریف و گاهی آشکار به فیلم‌ها و کتاب‌های کینگ، حس آشناپنداری و لذت کشف را در بیننده ایجاد می‌کند. همچنین، تلاش برای تلفیق کمدی و ترس، هرچند نه به شکلی بی‌نقص، توانسته اثری را خلق کند که دست‌کم برای یک بار دیدن، خسته‌کننده نباشد. ریتم فیلم در بخش‌هایی مناسب است و بازی بازیگران اصلی، علی‌رغم ضعف‌های کلی، سعی در انتقال حس کمدی موقعیت دارد.

اگر از این فیلم لذت بردید و به دنبال تجربه‌های مشابهی در ترکیب کمدی و ترس با ارجاعات زیاد به سینمای وحشت هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «کلبه وحشت» (The Cabin in the Woods) را که با هوشمندی ژانر اسلشر را به چالش می‌کشد، یا «شان مردگان» (Shaun of the Dead) را که کمدی و زامبی را به شکلی استادانه ترکیب می‌کند، تماشا کنید. همچنین، «پیکان‌های شوم» (Tucker & Dale vs. Evil) با رویکردی مشابه در کمدی موقعیت و بازی با کلیشه‌های ژانر وحشت، می‌تواند گزینه خوبی باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.