Bullet Train Down

اگر به دنبال فیلمی هستید که صرفاً برای پر کردن اوقات فراغت و بدون در نظر گرفتن کیفیت عمیق سینمایی آن را تماشا کنید، «Bullet Train Down» ممکن است گزینه‌ای باشد. این فیلم تلاش می‌کند تا حس هیجان و تعلیق را با چاشنی اکشن ارائه دهد، هرچند در اجرای آن ناتوان است. شاید تنها نکته مثبت این اثر، تلاش بازیگران برای جان بخشیدن به شخصیت‌های نسبتاً تک‌بعدی باشد، اما این تلاش نیز در نهایت در مقابل ضعف فیلمنامه و کارگردانی رنگ می‌بازد.

نقاط قوت برجسته‌ای در این فیلم یافت نمی‌شود. شاید بتوان به تلاش کارگردان برای ایجاد فضایی پرتنش در قطار اشاره کرد، اما این تلاش به دلیل ضعف در اجرای فنی و فیلمنامه، به نتیجه مطلوب نمی‌رسد. جلوه‌های ویژه در سطح پایینی قرار دارند و برخی صحنه‌ها به شکل باورنکردنی ضعیف از آب درآمده‌اند. بازی بازیگران نیز اغلب تکراری و فاقد عمق است، به جز چند لحظه کوتاه که بازیگرانی چون تام سایزمور سعی در ارائه اجرایی قابل قبول دارند.

«Bullet Train Down» در ژانر اکشن قرار می‌گیرد، اما موفق به ارائه یک تجربه سینمایی رضایت‌بخش در این ژانر نیست. فیلم سعی دارد با الهام از آثار اکشن هیجان‌انگیز، داستانی پرتنش را روایت کند، اما در عمل به اثری کلیشه‌ای و قابل پیش‌بینی تبدیل شده است. ایده‌ی اولیه فیلم، پتانسیل تبدیل شدن به یک تریلر اکشن جذاب را داشت، اما فیلمنامه و کارگردانی نتوانستند این پتانسیل را شکوفا کنند و نتیجه نهایی چیزی شبیه به یک فیلم تلویزیونی درجه چندم است.

این فیلم به ندرت می‌تواند تجربه‌ای نو یا به‌یادماندنی برای مخاطب رقم بزند. شاید تنها دستاورد آن، نمایش ضعف‌های تولیدات سینمایی کم‌هزینه باشد که چگونه با ایده‌هایی ساده، اما اجرای ضعیف، از خلق اثری موفق بازمی‌مانند. مخاطب پس از تماشای این فیلم، احتمالاً هیچ صحنه یا دیالوگ خاصی را به خاطر نخواهد سپرد و صرفاً زمان خود را تلف شده احساس خواهد کرد.

اگر از این فیلم لذت بردید، شاید تماشای فیلم‌هایی مانند «سرعت» (Speed) با بازی کیانو ریوز و ساندرا بولاک، که بر روی قطار یا اتوبوس در حال حرکت با تهدید بمب تمرکز دارد، یا «قطار سریع‌السیر» (Bullet Train) با بازی برد پیت که فضایی اکشن و کمدی در قطار دارد، بتواند رضایت بیشتری برایتان به همراه داشته باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.