Mental

اگر به دنبال فیلمی هستید که بتواند هم شما را بخنداند و هم به فکر فرو ببرد، «Mental» انتخاب خوبی است. این فیلم با فضایی منحصر به فرد و شخصیت‌هایی که از کلیشه‌ها فاصله دارند، تجربه‌ای متفاوت را ارائه می‌دهد. کارگردانی هوگان، که پیشتر با «عروسی مورiel» (Muriel's Wedding) توانایی خود را در پرداختن به شخصیت‌های خاص نشان داده بود، در اینجا نیز موفق عمل کرده است. بازی‌ها، به خصوص نقش‌آفرینی ربکا گیبنی در قامت مادری از هم پاشیده، قابل توجه است و طنز استرالیایی خاص فیلم، آن را از آثار مشابه متمایز می‌کند.

قدرت اصلی فیلم در جسارت پرداختن به موضوع سلامت روان و شکستن تابوهاست. هوگان بدون ترس از قضاوت، چهره‌ی واقعی و گاهی آشفته‌ی افرادی را که با بیماری‌های روانی دست و پنجه نرم می‌کنند، نشان می‌دهد. این فیلم ممکن است برای همه خوشایند نباشد، چرا که اغلب با نگاهی غیرمتعارف و گاهی شوکه‌کننده به مسائل می‌نگرد. اما همین رویکرد خاص، آن را به اثری به‌یادماندنی تبدیل کرده است. فیلمنامه با اینکه گاهی ممکن است شلوغ به نظر برسد، اما در نهایت تصویری پیچیده از روابط انسانی و فشارهای اجتماعی ارائه می‌دهد.

«Mental» را می‌توان در ژانر کمدی-درام طبقه‌بندی کرد، اما با چاشنی قوی طنز سیاه و نگاهی واقع‌گرایانه به مسائل روانشناختی. این فیلم از آن دسته آثاری است که مرز بین خنده و گریه را کمرنگ می‌کند و بیننده را در موقعیت‌هایی قرار می‌دهد که همزمان احساس ترحم و خنده سرش را فرا می‌گیرد. فضاسازی فیلم، با وجود تمرکز بر درون خانواده، به خوبی حس آشفتگی و عدم قطعیت را منتقل می‌کند و فیلمبرداری نیز در خدمت روایت داستانی غیرخطی و پر فراز و نشیب قرار گرفته است.

تماشای «Mental» می‌تواند درک ما را از پیچیدگی‌های سلامت روان و نحوه‌ی مواجهه‌ی جامعه با آن، عمیق‌تر کند. این فیلم نشان می‌دهد که «عادی بودن» خود یک مفهوم نسبی است و افرادی که از نگاه جامعه «غیرعادی» تلقی می‌شوند، نیز می‌توانند داستان‌ها و احساسات منحصر به فرد خود را داشته باشند. ریتم فیلم، با وجود برخی کندی‌ها، در نهایت به یک جمع‌بندی قابل تأمل منجر می‌شود و بازی بازیگران، به خصوص در به تصویر کشیدن احساسات متناقض، نقطه قوت دیگری برای فیلم محسوب می‌شود.

اگر از فیلم «Mental» و نگاه خاص آن به موضوعات خانوادگی و روانشناختی لذت بردید، تماشای فیلم‌هایی مانند «مادر» (Mommy) ساخته‌ی زاویه دولان با رویکردی مشابه به روابط پیچیده‌ی مادر و پسری، یا «جزیره شاتر» (Shutter Island) ساخته‌ی مارتین اسکورسیزی با فضایی رازآلود و تمرکز بر روان شخصیت اصلی، می‌تواند تجربه‌ی شما را کامل‌تر کند. همچنین، فیلم «خانواده اشرافی» (The Royal Tenenbaums) ساخته‌ی وس اندرسون با شخصیت‌های عجیب و غریب و طنز تلخ خود، شباهت‌هایی با «Mental» دارد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.