Jupiter Ascending

اگر به دنبال تجربه‌ای بصری خیره‌کننده و دنیایی علمی-تخیلی هستید که از نظر طراحی صحنه و لباس بسیار غنی است، «صعود ژوپیتر» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. این فیلم با جلوه‌های ویژه چشم‌نواز و صحنه‌های اکشن پر زرق و برق، تماشاگر را به سفری در کهکشان‌ها دعوت می‌کند. علی‌رغم نقدهای منفی که دریافت کرد، ارزش یک بار تماشا را دارد، به‌خصوص برای علاقه‌مندان به آثار بصری خلاقانه و داستان‌هایی با مایه‌های حماسی و رمانتیک در بستری علمی-تخیلی.

قدرت اصلی «صعود ژوپیتر» در فضاسازی و جلوه‌های ویژه آن نهفته است. طراحی لباس‌ها، سفینه‌ها و شهرهای کهکشانی، اثری هنری و چشم‌نواز است که نشان از سرمایه‌گذاری کلان و دقت سازندگان دارد. فیلمبرداری و تدوین نیز در خلق این دنیای بیگانه و باشکوه نقش بسزایی ایفا می‌کنند. با این حال، فیلمنامه گاهی دچار ضعف است و نمی‌تواند تمام پتانسیل داستانی خود را به نمایش بگذارد، که این موضوع باعث شده برخی منتقدان آن را «آش شله قلمکار» بنامند، اما این «آش» رنگارنگ و چشم‌نواز است.

«صعود ژوپیتر» در ژانر علمی-تخیلی قرار می‌گیرد، اما عناصر اکشن، ماجراجویی و رمانتیک نیز به وفور در آن دیده می‌شود. این ترکیب ژانری، اثر را برای طیف وسیع‌تری از مخاطبان جذاب می‌کند، اگرچه ممکن است برخی از طرفداران سرسخت علمی-تخیلی، عمق داستانی کمتری را در آن حس کنند. خواهران واچوفسکی بار دیگر تلاش کرده‌اند تا با ترکیب مفاهیم فلسفی و بصری خیره‌کننده، اثری متفاوت خلق کنند، هرچند موفقیت کامل در این زمینه جای بحث دارد.

تماشای «صعود ژوپیتر» تجربه‌ای است که می‌تواند حواس شما را با جلوه‌های بصری خیره‌کننده و طراحی دنیای خلاقانه درگیر کند. بازی ادریدی ردمین در نقش «بالِم» یکی از نقاط قوت فیلم است که با حرکات اغراق‌آمیز و لحن خاص خود، شخصیتی به‌یادماندنی را خلق کرده است. اگرچه فیلمنامه و شخصیت‌پردازی‌ها می‌توانستند قوی‌تر باشند، اما اشتیاق سازندگان برای خلق جهانی جدید و منحصر‌به‌فرد، قابل تقدیر است. این فیلم، تلاشی است برای بازگرداندن شکوه و عظمت به ژانر علمی-تخیلی، با چاشنی داستان‌های پریان و حماسه‌های کهکشانی.

اگر از جلوه‌های بصری و داستان‌های علمی-تخیلی با مایه‌های حماسی و اکشن لذت بردید، تماشای آثاری چون «بلید رانر ۲۰۴۹» (Blade Runner 2049) برای فضاسازی عمیق و «اطلس ابر» (Cloud Atlas) به دلیل پیچیدگی روایی و گستردگی جهان‌سازی، می‌تواند تجربه‌ای مشابه و رضایت‌بخش را برای شما رقم بزند. همچنین، «ماتریکس» (The Matrix) به عنوان اثری شاخص از همین کارگردانان، گزینه‌ی مناسبی برای درک بهتر سبک و سیاق واچوفسکی‌ها است.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.