Avenuers (ep. 3)

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در دنیای مستند هستید که فراتر از یک گزارش ساده خبری باشد، «اَوِنویورز» گزینه‌ای عالی است. این فیلم برای کسانی که به تماشای زندگی شهری، معماری و داستان‌های انسانی که در دل شهرها پنهان شده‌اند علاقه‌مندند، بسیار جذاب خواهد بود. کارگردانی سانتایگویدا با ظرافت و دقت خاصی همراه است و فیلمبرداری آن، فضایی ملموس و دلنشین را برای مخاطب ایجاد می‌کند.

قوت اصلی این اثر در توانایی کارگردان برای یافتن زیبایی و داستان در دل فضاهای شهری معمولی است. سانتایگویدا با استفاده از ریتم مناسب و فضاسازی قوی، موفق می‌شود حس و حالی منحصر به فرد به فیلم ببخشد. گرچه فیلمنامه به معنای سنتی وجود ندارد، اما ساختار روایی بصری آن، کاملاً گیراست و بیننده را تا انتها با خود همراه می‌سازد. فقدان بازیگران شناخته شده، به فیلم اجازه می‌دهد تا بر روی سوژه‌ی اصلی خود، یعنی خیابان‌ها، تمرکز کند.

این فیلم در ژانر مستند کوتاه جای می‌گیرد، اما با رویکردی هنری و شخصی، مرزهای این ژانر را جابجا می‌کند. «اَوِنویورز» بیشتر به سمت سینمای شاعرانه و تجربی گرایش دارد تا یک مستند صرفاً اطلاع‌رسان. این نگاه تازه به فضاهای شهری، آن را از بسیاری از آثار مشابه متمایز می‌سازد.

با تماشای این فیلم، مخاطب نه تنها با جلوه‌های بصری مونترال آشنا می‌شود، بلکه دیدگاهی عمیق‌تر نسبت به چگونگی شکل‌گیری خاطرات جمعی و فردی در بستر مکان‌ها پیدا می‌کند. این اثر می‌تواند الهام‌بخش کسانی باشد که به عکاسی شهری، فیلمسازی مستند یا صرفاً درک بهتر محیط اطراف خود علاقه‌مندند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم آثاری چون «باراکا» (Baraka) ساخته ران فریکه، «سامسا» (Samsara) به کارگردانی همین ران فریکه، و همچنین مستندهای تجربی‌تر در مورد شهرها را نیز تماشا کنید. همچنین، فیلم «متروپلیس» (Metropolis) فریتز لانگ، با وجود تفاوت در ژانر، نگاهی عمیق به شهر و انسان دارد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.