The Vatican Tapes

اگر از علاقه‌مندان به فیلم‌های تسخیر روح و جن‌گیری هستید و کلیشه‌های آشنای این ژانر شما را آزار نمی‌دهد، «نوارهای واتیکان» می‌تواند گزینه‌ی سرگرم‌کننده‌ای باشد. فیلم با حفظ ریتم نسبتاً مناسب و تلاش برای ایجاد تعلیق، مخاطب را تا انتها همراه خود نگه می‌دارد. سکانس‌های مربوط به جن‌گیری و تلاش کشیش‌ها برای مقابله با نیروی شیطانی، پتانسیل ایجاد ترس و هیجان را دارند. همچنین، بازی بازیگران، به‌خصوص در به تصویر کشیدن حالات روانی و جسمی شخصیت اصلی، قابل قبول است.

نقاط قوت فیلم عمدتاً در فضاسازی متمرکز است؛ کارگردان سعی دارد با استفاده از تصویربرداری و تدوین، حس اضطراب و وحشت را به مخاطب منتقل کند. ارجاعات به متون مذهبی و تلاش برای نمایش جنبه‌های تاریک کلیسا به فیلم عمق بیشتری می‌بخشد، هرچند که فیلمنامه در پرداختن به این مفاهیم گاهی سطحی عمل می‌کند. اکت‌های بازیگران، به‌ویژه اولیویا تیلور دادی در نقش دختر جن‌زده، قابل تحسین است و بار اصلی درام را به دوش می‌کشد.

«نوارهای واتیکان» در ژانر وحشت، زیرشاخه‌ی جن‌گیری و تسخیر روح قرار می‌گیرد. این ژانر سابقه‌ای طولانی در سینما دارد و فیلم‌هایی چون «جن‌گیر» (The Exorcist) استانداردهای آن را تعیین کرده‌اند. فیلم‌هایی که به موضوع جن‌گیری می‌پردازند، اغلب با چالش تکرار و کلیشه‌زدگی روبرو هستند. «نوارهای واتیکان» نیز از این قاعده مستثنی نیست و تلاش می‌کند با ترکیب عناصری چون فیلم‌های مستندگونه و روایت‌های مذهبی، اثری تازه ارائه دهد، اما بیشتر در چارچوب فرمول‌های آشنا حرکت می‌کند.

این فیلم به دلیل ریتم نسبتاً سریع و پرهیز از اطناب، می‌تواند برای مخاطبانی که به دنبال یک اثر سرگرم‌کننده در ژانر وحشت هستند، جذاب باشد. همچنین، فیلم سعی می‌کند نگاهی متفاوت به موضوع جن‌گیری و دخالت واتیکان در این مسائل ارائه دهد. اگرچه فیلمنامه در جزئیات ضعف‌هایی دارد، اما کلیت روایت و پایان‌بندی آن، سعی در غافلگیر کردن مخاطب دارد و می‌تواند تجربه‌ای نسبتاً رضایت‌بخش را برای طرفداران این سبک فراهم کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «جن‌گیر» (The Exorcist)، «طالع نحس» (The Omen) و «احضار» (The Conjuring) را نیز تماشا کنید که هر کدام به نوبه خود، تجربه‌های متفاوتی در ژانر وحشت مذهبی ارائه می‌دهند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.