Basement

اگرچه «زیرزمین» از نظر بسیاری از منتقدان و تماشاگران اثری ضعیف محسوب می‌شود، اما شاید علاقه‌مندان به فیلم‌های وحشت ارزان‌قیمت و با بودجه محدود، یا کسانی که می‌خواهند طیف وسیعی از فیلم‌های این ژانر را تجربه کنند، بتوانند نگاهی گذرا به آن بیندازند. حضور دنی دایر (Danny Dyer) که سابقه بازی در فیلم‌های گانگستری و هیجان‌انگیز بریتانیایی را دارد، ممکن است برای برخی جذاب باشد، هرچند که بازی او نیز در این فیلم نتوانسته گره‌ای از کار بگشاید.

یافتن نقاط قوت در فیلم «زیرزمین» چالش‌برانگیز است. شاید بتوان تنها نکته مثبت احتمالی را در تلاش برای ایجاد فضایی بسته و محدود در زیرزمین دانست که ذاتاً پتانسیل ایجاد حس خفقان و ترس را دارد، اما این پتانسیل به دلیل ضعف در اجرا، فیلمنامه و کارگردانی، هیچ‌گاه شکوفا نمی‌شود. فیلمبرداری و تدوین نیز نتوانسته‌اند به ارتقای سطح کیفی فیلم کمک کنند و در نهایت، فیلم فاقد هرگونه کشش و جذابیت بصری یا روایی است.

«زیرزمین» در ژانر وحشت و هیجان‌انگیز (Horror/Thriller) قرار می‌گیرد، اما در عمل بیشتر به یک درام کم‌مایه با چاشنی ترس‌های سطحی شبیه است. این فیلم بیشتر یادآور آثار وحشت مستقل و کم‌بودجه‌ای است که گاهی در تلاش برای تقلید از آثار موفق‌تر، به ورطه تکرار و ابتذال می‌افتند. ریتم کند و روایت آشفته، آن را از آثار استاندارد ژانر وحشت که بر تعلیق و غافلگیری تکیه دارند، متمایز می‌کند.

تماشای «زیرزمین» هیچ دستاورد قابل توجهی برای علاقه‌مندان به سینما ندارد، مگر شاید درک بهتر از معیارهای کیفیت در ژانر وحشت و شناخت فیلم‌هایی که باید از آن‌ها دوری کرد. این فیلم می‌تواند به عنوان یک نمونه منفی در تحلیل فیلمنامه، کارگردانی و بازیگری در نظر گرفته شود و تجربه‌ای ناخوشایند را برای مخاطب رقم زند. در نهایت، تنها سودی که می‌توان از این فیلم جست، آموختن درسی درباره انتخاب‌های نادرست سینمایی است.

اگر از فیلم «زیرزمین» لذت بردید، شاید بهتر باشد به سراغ آثار قوی‌تری در ژانر وحشت بریتانیایی بروید، مانند فیلم‌های «The Descent» (نزول) برای فضاسازی دلهره‌آور در محیط بسته یا «28 Days Later» (۲۸ روز بعد) برای تجربه‌ای هیجان‌انگیزتر و با ریتم تندتر.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.