Awful Nice

اگر به دنبال کمدی‌هایی هستید که علاوه بر خنده، شما را به فکر فرو ببرند و با مسائل واقعی زندگی روبرو کنند، «Awful Nice» انتخاب مناسبی است. این فیلم با نمایش رابطه‌ی پر فراز و نشیب دو برادر، به خوبی توانسته حس همذات‌پنداری را در بیننده برانگیزد. بازی‌های طبیعی و دیالوگ‌های صریح، به خصوص در صحنه‌های درگیری، از نقاط قوت فیلم محسوب می‌شود و تجربه‌ی تماشای آن را لذت‌بخش می‌کند.

قدرت اصلی فیلم در نمایش واقع‌گرایانه‌ی رقابت‌های خواهر و برادری و ترکیب آن با موقعیت‌های کمدی اغلب پوچ و اغراق‌آمیز است. کارگردانی «تاد اسکلار» در فضاسازی و هدایت بازیگران، به خصوص در خلق لحظات پرتنش و در عین حال خنده‌دار، موفق عمل کرده است. فیلمبرداری ساده و بدون زرق و برق، به اتمسفر مستقل و صمیمی فیلم کمک کرده و اجازه می‌دهد تا تمرکز اصلی بر روی شخصیت‌ها و روابطشان باقی بماند. ریتم فیلم گاهی کند می‌شود، اما این موضوع معمولاً به دلیل پرداختن به جزئیات داستانی و شخصیت‌پردازی است.

«Awful Nice» در دسته کمدی‌های مستقل قرار می‌گیرد که از کلیشه‌های رایج فاصله گرفته و رویکردی متفاوت به ژانر خود دارد. این فیلم شباهت‌هایی به آثار کمدی دهه‌ی ۹۰ میلادی دارد که در آن‌ها، شوخی‌ها گاهی تلخ و گزنده بودند و به مسائل عمیق‌تری می‌پرداختند. در حالی که فیلم دارای زبان تند و محتوای جنسی است (که منجر به درجه‌بندی R شده)، هسته‌ی اصلی آن بر روابط انسانی و پیچیدگی‌های خانوادگی استوار است.

تماشای «Awful Nice» تجربه‌ای سرگرم‌کننده و گاهی تامل‌برانگیز خواهد بود. این فیلم به شما یادآوری می‌کند که روابط خانوادگی، هرچند پر از چالش، ارزشمندترین دارایی ما هستند. همچنین، با دیدن این فیلم، با سبک خاصی از کمدی آشنا می‌شوید که بر پایه‌ی موقعیت‌های باورپذیر اما اغراق‌شده بنا شده است. بازی «جیمز پامری» و «الکس رنی» در نقش دو برادر، به خوبی توانسته شیمی لازم را بین خود ایجاد کند و تماشاگر را با خود همراه سازد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «برادران بلوز» (The Blues Brothers) را برای کمدی جاده‌ای پرماجرا، «برادران» (Brothers) ساخته‌ی سال ۲۰۰۹ برای درام عمیق‌تر خانوادگی، و «فکر کردن مثل مردان» (Think Like a Man) را برای روابط پیچیده‌ی امروزی و کمدی‌های موقعیت‌محور مشاهده کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.