Free Enterprise

اگر از آن دسته افرادی هستید که فیلم‌هایی با محوریت فرهنگ پاپ، شوخی‌های هوشمندانه و شخصیت‌های باورپذیر را می‌پسندید، «کسب و کار آزاد» می‌تواند انتخابی جذاب باشد. این فیلم نه تنها برای طرفداران دوآتشه «پیشتازان فضا» جذابیت دارد، بلکه به دلیل پرداختن به موضوعاتی چون دوستی، عشق و تحقق رویاها، می‌تواند برای طیف گسترده‌تری از مخاطبان نیز دلنشین باشد. حضور خود ویلیام شاتنر در نقشی که به طرز شگفت‌انگیزی به شخصیت واقعی‌اش نزدیک است، یکی از نقاط قوت برجسته فیلم به شمار می‌رود.

قدرت اصلی فیلم در شخصیت‌پردازی و دیالوگ‌های آن نهفته است. اریک مک‌کورمک و تیم بازیگری همراهش، به خوبی از پس نمایش شخصیت‌هایی برآمده‌اند که در عین بچه‌گانگی و گاهی نادانی، دارای صداقت و عمق هستند. کارگردانی رابرت مایر برنت، با حفظ ریتم مناسب و فضاسازی دلنشین، به خوبی توانسته لحن کمدی-رمانتیک فیلم را حفظ کند. فیلمبرداری نیز در خدمت روایت داستان است و کمک می‌کند تا دنیای شخصیت‌ها به خوبی به تصویر کشیده شود.

«کسب و کار آزاد» در ژانر کمدی-رمانتیک قرار می‌گیرد، اما با چاشنی قوی عناصر فیلم‌های مستقل و فرهنگ «گیک» (Geek Culture) همراه شده است. این فیلم سعی نمی‌کند صرفاً یک کمدی رمانتیک کلیشه‌ای باشد، بلکه با الهام از آثاری چون «کلِـرکس» (Clerks) و «چیسینگ اِیمی» (Chasing Amy)، به دنبال خلق داستانی منحصر به فرد و شخصی است که ریشه در تجربیات طرفداران و علاقه‌مندان ژانرهای خاص دارد.

این فیلم تجربه‌ای تازه در ژانر کمدی-رمانتیک ارائه می‌دهد. «کسب و کار آزاد» نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با ترکیب عناصر فرهنگی خاص و دغدغه‌های انسانی، اثری خلق کرد که هم سرگرم‌کننده باشد و هم لایه‌هایی برای تفکر و همدلی در خود داشته باشد. نمایش آسیب‌پذیری و رویاهای ویلیام شاتنر، فراتر از تصویر کلیشه‌ای او، یکی از دستاوردهای مهم فیلم است و به آن عمق می‌بخشد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «جونو» (Juno) را برای کمدی مستقل با شخصیت‌های خاص، «ملاقات با والدین» (Meet the Parents) را برای کمدی مبتنی بر موقعیت‌های عجیب و غریب، و «۵۰۰ روز سامر» (500 Days of Summer) را برای رویکردی نوآورانه به داستان‌های عاشقانه تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.