Everyone Is Going to Die

اگر به دنبال تجربه‌ای هستید که در کنار هیجان و تعلیق، شما را به فکر فرو ببرد، «همه قرار است بمیرند» می‌تواند گزینه‌ای جذاب باشد. بازی جیمی وینستون در نقش یکی از مهاجمان، با وجود محدودیت‌های فیلمنامه، قابل توجه است و تا حدی بار دراماتیک اثر را به دوش می‌کشد. فیلمبرداری نیز در تلاش است تا فضایی وهم‌آلود و دلهره‌آور را برای مخاطب ترسیم کند که در بخش‌هایی موفق عمل کرده است.

قدرت اصلی فیلم در تلاش برای پرداختن به مضامین اجتماعی در بستر یک ژانر پرطرفدار نهفته است. ایده‌ی تقابل شخصیت‌ها و انگیزه‌های پشت پرده‌ی مهاجمان، پتانسیل بالایی برای ایجاد کشمکش‌های جذاب دارد. با این حال، ضعف فیلمنامه در بسط و گسترش این ایده‌ها و گاهی افت ریتم، باعث می‌شود که اجرای این پتانسیل تا حد مطلوب پیش نرود و فیلم در برخی لحظات نتواند آن‌طور که باید، مخاطب را درگیر کند.

این فیلم در ژانر هیجان‌انگیز (Thriller) و با رگه‌هایی از وحشت خانگی (Home Invasion) دسته‌بندی می‌شود. این زیرژانرها معمولاً بر ایجاد تنش، غافلگیری و نمایش آسیب‌پذیری شخصیت‌ها تمرکز دارند. «همه قرار است بمیرند» سعی دارد با الهام از آثار مشابه، فضایی پر از اضطراب را ایجاد کند، اما در اجرا، گاهی به دام کلیشه‌ها می‌افتد و نوآوری کمتری نسبت به آثار برجسته‌ی این ژانر از خود نشان می‌دهد.

تماشاگران با دیدن این فیلم، با داستانی مواجه می‌شوند که سعی دارد تعلیق را با مفاهیم اجتماعی درهم آمیزد. فیلمبرداری و فضاسازی تلاش می‌کنند تا تجربه‌ای دلهره‌آور را ارائه دهند. بازی جیمی وینستون یکی از نقاط قوت قابل ذکر فیلم است که به شخصیت‌پردازی مهاجمان عمق می‌بخشد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «آنها درون هستند» (They're Inside) برای فضای مشابه خانگی، «یادگاری» (Memento) برای پیچیدگی‌های روایی و «سکوت بره‌ها» (The Silence of the Lambs) برای شخصیت‌پردازی روانشناختی و تنش را نیز بررسی کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.