Drifting

«دریفتینگ» یک پنجره‌ی جذاب به سوی سینمایِ صامتِ هالیوود و دورانی است که قصه‌ها با زبانِ تصویر و بازی‌هایِ احساسیِ اغراق‌شده روایت می‌شدند. اگر به دنبالِ تجربه‌ای متفاوت و کلاسیک هستید که بتواند شما را با فضاسازیِ قوی، بازی‌هایِ به‌یادماندنی و داستانی پرکشش درگیر کند، این فیلم گزینه‌ی مناسبی است. تماشایِ این اثر، فرصتی است برای دیدنِ استعدادهایِ بازیگرانی چون «پریسیلا دین» و «والاس بری» در اوجِ دورانِ فعالیتشان و درکِ نگاهِ منحصر به فردِ «تاد براونینگ» پیش از خلقِ آثارِ مشهورترش. کیفیتِ حفظ و مرمتِ این فیلم، تماشایِ آن را لذت‌بخش‌تر کرده و جزئیاتِ بصریِ غنیِ آن را آشکار می‌سازد.

قدرتِ اصلیِ «دریفتینگ» در فضاسازیِ دقیق و اجرایِ قدرتمندِ بازیگرانش نهفته است. «تاد براونینگ» با مهارت، اتمسفری پرتنش و دراماتیک خلق می‌کند که مخاطب را به عمقِ داستان می‌کشاند. شیمیِ بینِ بازیگرانِ اصلی، به خصوص در به تصویر کشیدنِ کشمکش‌هایِ درونی و احساساتِ پیچیده‌یِ میانِ شخصیت‌ها، ستودنی است. فیلمبرداریِ آن دوره، با وجودِ محدودیت‌ها، توانسته تصاویری گیرا و تأثیرگذار خلق کند که به درکِ بهترِ روایت کمک می‌کند. اگرچه ریتمِ فیلم ممکن است برای مخاطبِ امروزی کمی کند به نظر برسد، اما این کندی بخشی از جذابیتِ ذاتیِ سینمایِ صامت است و به تماشاگر فرصتِ تأمل در جزئیاتِ داستان و شخصیت‌ها را می‌دهد.

«دریفتینگ» در ژانرِ درام طبقه‌بندی می‌شود، اما رگه‌هایی از فیلمِ نوآر و حتی تریلرِ جنایی را نیز در خود دارد. داستانِ فیلم که حولِ محورِ تجارتِ غیرقانونیِ مواد مخدر و عشقِ ممنوعه می‌چرخد، فضایی پرتعلیق و گاه تاریک را ایجاد می‌کند. این فیلم، بخشی از موجِ آثارِ سینماییِ اوایل قرن بیستم است که به مضامینی چون تباهیِ اخلاقی، گریز از گذشته و روابطِ پیچیده‌یِ انسانی می‌پردازند. کارگردانیِ «تاد براونینگ»، که بعدها با فیلم‌هایِ ترسناک و گوتیکش شهرت یافت، در این اثر نیز نشانه‌هایی از نگاهِ خاصِ او به جنبه‌هایِ تاریکِ روانِ انسان را به نمایش می‌گذارد.

تماشایِ «دریفتینگ» تجربه‌ای ارزشمند برای علاقه‌مندان به تاریخِ سینما و کشفِ آثارِ کمتر دیده‌شده است. این فیلم به ما یادآوری می‌کند که چگونه سینمایِ صامت توانسته بود قصه‌هایی عمیق و تأثیرگذار را بدونِ دیالوگ روایت کند. دیدنِ بازیِ «پریسیلا دین» در نقشِ زنی گرفتار در چرخه‌یِ تباهی و تلاشش برایِ رهایی، بسیار گیراست. همچنین، این اثر فرصتی برای درکِ ریشه‌هایِ برخی از مضامینِ رایج در سینمایِ هالیوود و تکاملِ ژانرهایِ مختلف است. «دریفتینگ» با وجودِ قدمتش، همچنان تواناییِ برانگیختنِ احساسات و تفکر در مخاطب را دارد.

اگر از تماشایِ «دریفتینگ» لذت بردید و به درام‌هایِ کلاسیک با فضاسازیِ قوی و شخصیت‌هایِ پیچیده علاقه دارید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «شام در ساعت هشت» (Dinner at Eight) اثرِ خودِ «تاد براونینگ» را برای دیدنِ درام‌هایِ اجتماعیِ اوایل قرن بیستم، یا «بانوی دروغگو» (The Lady Lies) محصول ۱۹۲۹ را برای تجربه‌یِ درام‌هایِ صامتِ دیگر با مضامینی مشابه، تماشا کنید. همچنین، «کودکِ گُنده» (Cosh Boy) محصول ۱۹۵۳ می‌تواند نگاهی به جنبه‌هایِ تاریکِ جامعه در دوره‌هایِ بعدی باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.