در حال بارگذاری...
«روحِ گمشده‌ی گلوریا» (Muerto con Gloria) با جسارتی کمدی-درام، به سراغ یکی از تابوهای دیرینه‌ی جامعه، یعنی ارگاسم زنانه، می‌رود و آن را با چاشنی فانتزی و رویکردی سورئال در هم می‌آمیزد. روایت فیلم حول محور گلوریا، زنی ۳۰ ساله که هرگز تجربه‌ی ارگاسم را نداشته، شکل می‌گیرد. او در نهایت با مردی ایده‌آل آشنا می‌شود، اما نکته‌ی عجیب و غریب ماجرا اینجاست که معشوقه‌ی او از دنیای مردگان آمده است. این ایده، اگرچه در ابتدا ممکن است کمی غریب به نظر برسد، اما بستری مناسب برای کاوش در مفاهیم عشق، وابستگی، و دستیابی به رضایت درونی فراهم می‌کند.
A single 30-year-old who has never had an orgasm, finally finds her ideal lover but the only caveat is that he doesn't inhabit the world of the living. AKA: AKA: Muerto con Gloria Ghosting Gloria
«روحِ گمشده‌ی گلوریا» (Muerto con Gloria) با جسارتی کمدی-درام، به سراغ یکی از تابوهای دیرینه‌ی جامعه، یعنی ارگاسم زنانه، می‌رود و آن را با چاشنی فانتزی و رویکردی سورئال در هم می‌آمیزد. روایت فیلم حول محور گلوریا، زنی ۳۰ ساله که هرگز تجربه‌ی ارگاسم را نداشته، شکل می‌گیرد. او در نهایت با مردی ایده‌آل آشنا می‌شود، اما نکته‌ی عجیب و غریب ماجرا اینجاست که معشوقه‌ی او از دنیای مردگان آمده است. این ایده، اگرچه در ابتدا ممکن است کمی غریب به نظر برسد، اما بستری مناسب برای کاوش در مفاهیم عشق، وابستگی، و دستیابی به رضایت درونی فراهم می‌کند.
اگر به دنبال فیلمی هستید که بتواند هم شما را بخنداند و هم به فکر فرو ببرد، «روحِ گمشده‌ی گلوریا» انتخابی شایسته است. این فیلم با نگاهی تازه به موضوعات عمیق انسانی می‌پردازد و از کلیشه‌ها فاصله می‌گیرد. بازیگران، به خصوص استفانیا تورتورلا در نقش گلوریا، با ظرافتی خاص، شخصیت‌های خود را به تصویر کشیده‌اند و کارگردانی دوگانه‌ی مارسل ماتتا و مائورو سارسر، ریتم مناسبی به روایت می‌بخشد و فضاسازی فیلم را دلنشین می‌کند.
قدرت اصلی فیلم در جسارتش برای پرداختن به موضوعی حساس با زبانی کمدی و در عین حال دراماتیک است. فیلمنامه، اگرچه گاهی در جزئیات کمی لغزش دارد، اما در کلیت، موفق می‌شود ارتباطی عمیق بین مخاطب و شخصیت اصلی برقرار کند. فیلمبرداری و تدوین نیز به درستی در خدمت روایت قرار گرفته‌اند و حس و حال فیلم را تقویت می‌کنند.
این اثر در ژانر کمدی-درام با رگه‌های فانتزی قرار می‌گیرد. فیلم سعی دارد با استفاده از عناصر غیرواقعی، به لایه‌های عمیق‌تری از واقعیت‌های انسانی، به خصوص در زمینه‌ی روابط عاطفی و جنسی، بپردازد. این ترکیب ژانری، فضایی منحصر به فرد و گاهی سورئال را برای فیلم ایجاد کرده است.
تماشای «روحِ گمشده‌ی گلوریا» می‌تواند تجربه‌ای نوستالژیک و در عین حال تفکربرانگیز باشد. این فیلم به ما یادآوری می‌کند که گاهی پاسخ به نیازهای عمیق وجودی، در غیرمنتظره‌ترین مکان‌ها و با عجیب‌ترین شرایط یافت می‌شود. همچنین، نگاهی طنزآمیز به چالش‌های روابط انسانی و جستجوی عشق و رضایت ارائه می‌دهد.
اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم آثاری چون «او» (Her) را که به روابط عاطفی غیرمتعارف می‌پردازد، یا فیلم‌های کمدی-درام با چاشنی فانتزی مانند «صبحانه برای سالی» (When Harry Met Sally...) را نیز تماشا کنید.
این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.
