The Clinic

اگر به دنبال هیجان و تعلیقی هستید که در فضایی وهم‌آلود و با تمرکز بر تلاش یک مادر برای بازپس‌گیری فرزندش روایت می‌شود، «کلینیک» می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد. بازی خوب بازیگران اصلی، به‌خصوص تبِرِت بِتِل در نقش بث، و فضاسازی موفق فیلم، دلایلی هستند که این اثر را قابل تماشا می‌کنند.

قدرت اصلی فیلم در ایجاد حس اضطرار و وحشت برای شخصیت بث نهفته است. کارگردانی جیمز رابیتز در به تصویر کشیدن آشفتگی ذهنی و جسمی او و تلاش‌هایش برای بقا و نجات فرزندش، موفق عمل کرده است. با این حال، فیلمنامه گاهی در گره‌گشایی‌ها و ایجاد منطق روایی دچار ضعف می‌شود و برخی ایده‌ها آن‌طور که باید، بسط داده نمی‌شوند.

«کلینیک» در ژانر وحشت روان‌شناختی و هیجان‌انگیز قرار می‌گیرد، اما رگه‌هایی از جنایی و معمایی نیز در خود دارد. این فیلم تلاش می‌کند تا با استفاده از عناصر آشنای ژانر وحشت، داستانی پرتنش و تکان‌دهنده را به تصویر بکشد. فضاسازی سرد و بی‌روح کلینیک و حس انزوا، به خوبی به این ژانر کمک می‌کند.

این فیلم در کنار ایجاد هیجان، نگاهی تلخ به آسیب‌پذیری انسان و قساوت برخی افراد دارد. مخاطب در طول فیلم شاهد تلاش‌های ناامیدانه‌ی یک مادر است که برای بقا و بازپس‌گیری عزیزترین دارایی‌اش، دست به هر کاری می‌زند. ریتم فیلم در بخش‌هایی سریع و نفس‌گیر است و مخاطب را با خود همراه می‌کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «فرار از کمپ ۲۱» (The Condemned)، «سقوط» (Fall)، یا «سایه‌های خاکستری» (Grey Elephants) را نیز تماشا کنید که در فضاهای بسته و پرتنشی، داستان بقا و تلاش شخصیت‌ها را روایت می‌کنند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.