Alone at Night

اگر به دنبال یک فیلم ترسناک با رگه‌هایی از هیجان و فضایی نوستالژیک از دوران قرنطینه هستید، «تنها در شب» می‌تواند انتخابی سرگرم‌کننده باشد. این فیلم با بازی اشلی بنسون و حضور بازیگرانی که شاید انتظارشان را در کنار هم نداشته باشید، می‌تواند تجربه‌ای غافلگیرکننده باشد، به خصوص اگر به دنبال فیلم‌هایی با پایان‌بندی‌های غیرمنتظره و کمی «کمپ» (campy) هستید.

نقاط قوت فیلم بیشتر در فضاسازی و تلاش برای ایجاد تعلیق در موقعیت‌های ناگهانی نهفته است. فیلمبرداری در لوکیشن‌های دورافتاده به خوبی حس انزوا و آسیب‌پذیری را منتقل می‌کند. همچنین، ریتم فیلم در برخی سکانس‌ها، به خصوص در نیمه دوم، سرعت می‌گیرد و مخاطب را تا حدی درگیر نگه می‌دارد. حضور بازیگرانی که شاید در ژانرهای متفاوتی دیده شده‌اند، به فیلم بُعدی متفاوت می‌بخشد.

«تنها در شب» در ژانر وحشت و هیجان قرار می‌گیرد، اما با توجه به لحن گاهی غیرجدی و اتفاقات اغراق‌آمیز، می‌توان آن را در دسته فیلم‌های «کمپ» (campy) ترسناک نیز طبقه‌بندی کرد. فیلم عناصری از اسلشر و روانشناسانه را با هم ترکیب می‌کند و تلاش دارد با استفاده از مضامین روز، تجربه‌ای تازه ارائه دهد، هرچند گاهی در این ترکیب موفق عمل نمی‌کند.

این فیلم به خوبی نشان می‌دهد که چگونه ترس‌های مدرن، از جمله تهدیدات آنلاین و انزوای ناشی از شرایط جهانی، می‌توانند به ابزاری برای خلق موقعیت‌های ترسناک تبدیل شوند. همچنین، بازی قابل قبول اشلی بنسون در نقش زنی که با تهدیدی ناشناس روبرو می‌شود، یکی از جنبه‌های مثبت فیلم است. فیلمنامه تلاش دارد با ایجاد پیچیدگی‌های روایی، مخاطب را تا انتها حدس بزند.

اگر از فضاهای تنگ و نفس‌گیر و تعلیق‌های روانی «تنها در شب» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «میزبان» (Host) محصول ۲۰۱۹ را که تجربه‌ای مشابه در دوران قرنطینه ارائه می‌دهد، یا فیلم کلاسیک «ساعت بیست و پنج» (Misery) با بازی کیتی بیتس که زنانی را در موقعیت‌های مشابه نشان می‌دهد، تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.