Bad Ben 8: Pandemic

اگر از علاقه‌مندان به فیلم‌های مستقل با بودجه‌ی پایین و رویکردهای خلاقانه هستید، «پاندومی» می‌تواند گزینه‌ی جالبی باشد. این فیلم، به خصوص برای طرفداران مجموعه «بد بن» و سبک خاص نایجل باخ، جذابیت‌های خود را دارد؛ جایی که شوخ‌طبعی با موقعیت‌های ترسناک درهم می‌آمیزد و تجربه‌ای متفاوت را رقم می‌زند.

قدرت اصلی فیلم در خلاقیت نایجل باخ و تلاش او برای تولید محتوا در شرایط محدود است. بازی او در نقش تام رایلی، همانند قسمت‌های پیشین، با لحنی کمدی و گاهی گیج‌کننده، بخش قابل توجهی از بار فیلم را به دوش می‌کشد. فیلمبرداری در فضاهای کوچک و استفاده از تکنیک‌های رایج در فیلم‌های پیدا شده (found footage)، به فضاسازی فیلم کمک کرده است، هرچند که گاهی این رویکرد تکراری به نظر می‌رسد.

«پاندومی» در ژانر وحشت قرار می‌گیرد، اما با اضافه کردن چاشنی‌های کمدی و تمرکز بر شخصیت اصلی، از کلیشه‌های رایج این ژانر فاصله می‌گیرد. این فیلم بیشتر به سمت وحشت روانشناختی و کمدی سیاه متمایل است تا وحشت اسلشر یا جامپ‌اسکر. کارگردانی نایجل باخ در این مجموعه، همواره تلاش کرده تا با حفظ هسته اصلی داستان، عناصری نو را به آن بیفزاید.

این فیلم بار دیگر نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با کمترین امکانات، داستانی را روایت کرد و با تکیه بر خلاقیت و ارتباط با مخاطب، اثری سرگرم‌کننده خلق نمود. «پاندومی» در تلاش است تا در بحبوحه‌ی یک همه‌گیری جهانی، به دغدغه‌های ماوراءالطبیعه‌ی شخصیت‌ها بپردازد و در این میان، طنز تلخی را به تصویر بکشد.

اگر از فضای فیلم‌های مستقل و با مایه‌های کمدی-وحشت لذت بردید، تماشای آثاری چون «ساعت تطهیر» (The Cleansing Hour) یا «اپلیکیشن مرگ» (Death App) را به شما پیشنهاد می‌کنیم که در فضایی مشابه، موفق به خلق تجربه‌ای گیرا شده‌اند.

«پاندومی» هشتمین قسمت از مجموعه فیلم‌های «بد بن» به کارگردانی نایجل باخ است. برای درک بهتر داستان و شخصیت‌ها، توصیه می‌شود ابتدا قسمت‌های قبلی، به خصوص «بد بن» (Bad Ben) محصول ۲۰۱۶ را مشاهده کنید و سپس به ترتیب سال انتشار به سراغ دنباله‌ها بروید.