Election

اگر به دنبال کمدی سیاه هوشمندانه‌ای هستید که هم شما را بخنداند و هم به فکر فرو ببرد، «انتخاب» انتخاب درستی است. بازی درخشان ریس ویترسپون در نقش تریسی فلیک، دانش‌آموز درس‌خوان و مصمم، و متیو برودریک در نقش معلمی که با او درگیر می‌شود، تماشای فیلم را لذت‌بخش می‌کند. کارگردانی دقیق پین و فیلمنامه‌ای که از کلیشه‌های معمول آثار دبیرستانی فاصله می‌گیرد، «انتخاب» را به اثری منحصر به فرد تبدیل کرده است.

قدرت اصلی فیلم در شخصیت‌پردازی آن نهفته است. تریسی فلیک، شخصیتی که به راحتی می‌توان او را دوست نداشت، با تمام ویژگی‌های آزاردهنده‌اش، قابل درک و حتی گاهی قابل همذات‌پنداری است. تقابل او با معلمش، نه تنها یک درگیری ساده، بلکه نبردی بین ایده‌آل‌گرایی و واقع‌گرایی تلخ است. فیلم با جسارت، جنبه‌های ناخوشایند جاه‌طلبی و دروغ را بدون قضاوت مستقیم به تصویر می‌کشد و این خود یکی از نقاط قوت آن محسوب می‌شود.

«انتخاب» در ژانر کمدی-درام قرار می‌گیرد، اما با لایه‌هایی از طنز سیاه و نقد اجتماعی، از مرزهای معمول این ژانرها فراتر می‌رود. فیلم با تمرکز بر رقابت‌های انتخاباتی یک دبیرستان، به طور غیرمستقیم به مسائل سیاسی و اجتماعی بزرگتر اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه جاه‌طلبی و قدرت می‌تواند افراد را به سمت دروغ و فریب سوق دهد. این رویکرد، فیلم را از یک کمدی دبیرستانی ساده متمایز می‌کند.

الکساندر پین با این فیلم، توانایی خود را در خلق شخصیت‌های چندوجهی و روایت داستان‌هایی که هم سرگرم‌کننده و هم عمیق هستند، به اثبات رساند. «انتخاب» نه تنها سکوی پرتابی برای بازیگران جوانش بود، بلکه نشان داد که می‌توان با داستانی ساده، نقدی اجتماعی و اخلاقی را با زبانی طنزآمیز و جذاب بیان کرد. فضاسازی فیلم و ریتم مناسب آن، تجربه‌ای کامل و رضایت‌بخش را برای مخاطب رقم می‌زند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «انتخابات» (Election) ساخته سال ۲۰۰۵ با بازی جیمز گاندولفینی، «مدرسه راک» (School of Rock) به خاطر فضای دبیرستانی و کمدی‌اش، و همچنین «انتخاب» (Election) ساخته سال ۲۰۰۵ با بازی جیمز گاندولفینی را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.