Women in Trouble

اگر به دنبال فیلمی هستید که با نگاهی متفاوت به زندگی زنانی بپردازد که با چالش‌های روزمره دست و پنجه نرم می‌کنند و در عین حال، دریچه‌ای به دنیای کم‌تر دیده‌شده‌ی برخی مشاغل باز کند، «زنان در دردسر» می‌تواند انتخاب جالبی باشد. بازی‌های خوب بازیگران، به‌خصوص کارلا گوجینو و کانی بریتون، به همراه دیالوگ‌های گاهی هوشمندانه و گاهی طنزآمیز، می‌تواند تجربه‌ی سرگرم‌کننده‌ای را رقم بزند. فیلم سعی می‌کند با لحنی نه چندان جدی، به مسائل زنان بپردازد و در این راه، لحظات خنده‌دار و تأمل‌برانگیزی را خلق می‌کند.

قدرت اصلی فیلم در شخصیت‌پردازی زنانه و نمایش روابط پیچیده‌ی میان آن‌هاست. کارگردان توانسته است زنانی چندبعدی خلق کند که هر کدام داستان و مشکلات خاص خود را دارند. فیلمبرداری و فضاسازی مناسب، به خصوص در خلق فضاهای شهری لس آنجلس، به جذابیت بصری اثر افزوده است. با این حال، برخی منتقدین معتقدند که فیلمنامه می‌توانست منسجم‌تر باشد و ریتم آن در برخی قسمت‌ها کند می‌شود. همچنین، با توجه به رده‌بندی سنی فیلم (R)، انتظار می‌رود محتوای آن جسورانه‌تر باشد، اما گاهی اوقات از این پتانسیل به طور کامل استفاده نشده است.

«زنان در دردسر» در ژانر کمدی-درام طبقه‌بندی می‌شود، اما رگه‌هایی از فیلم‌های مستقل و حتی فیلم‌های نوآر را نیز در خود دارد. این فیلم با الهام از ساختارهای روایی فیلم‌هایی چون «داستان‌های عامه‌پسند» (Pulp Fiction) کوئنتین تارانتینو، سعی در پیوند دادن چندین خط داستانی مجزا دارد. با این حال، لحن و فضای آن بیشتر به سمت کمدی‌های سیاه و درام‌های روانشناختی متمایل است. کارگردان با استفاده از بازیگران زن توانمند، سعی در شکستن کلیشه‌های رایج در سینمای هالیوود داشته و به همین دلیل، گاهی با فیلم‌های ژانر Lifetime یا حتی آثار کوین اسمیت مقایسه شده است.

تماشای «زنان در دردسر» می‌تواند تجربه‌ای متفاوت و سرگرم‌کننده باشد. این فیلم با نمایش طیف وسیعی از شخصیت‌های زن، به بیننده اجازه می‌دهد تا با دغدغه‌ها و مشکلات روانی و اجتماعی آن‌ها همذات‌پنداری کند. بازی‌های قوی، فیلمنامه گاهی درخشان و کارگردانی خوش‌ریتم، از نقاط قوت این اثر محسوب می‌شوند. فیلم همچنین توانسته است با موفقیت، بین لحظات کمدی و دراماتیک تعادل برقرار کند و اثری را خلق کند که هم خنده بر لب تماشاگر می‌آورد و هم او را به تفکر وامی‌دارد. این فیلم، تلاشی است برای نشان دادن قدرت و پیچیدگی زنان در مواجهه با مشکلات.

اگر از فیلم «زنان در دردسر» لذت بردید و به دنبال آثاری با ساختار روایی چندلایه و شخصیت‌های زن قوی هستید، تماشای فیلم‌هایی چون «جکی براون» (Jackie Brown) ساخته‌ی تارانتینو، «مات پوینت» (Match Point) وودی آلن، یا حتی «نیش» (The Sting) جورج روی هیل را به شما پیشنهاد می‌کنیم که در آن‌ها نیز شاهد خطوط داستانی در هم تنیده و شخصیت‌های خاکستری هستیم.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.