Veneciafrenia

اگر به دنبال یک تجربه سینمایی متفاوت و کمیاب هستید که ژانر وحشت را با نقدی اجتماعی در هم می‌آمیزد، «ونیسفرنیا» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. این فیلم به خاطر فضاسازی منحصربه‌فردش، استفاده خلاقانه از لوکیشن‌های ونیز (حتی در تاریک‌ترین زوایای آن) و نگاهی انتقادی به پدیده‌ی گردشگری، ارزش دیدن دارد. کارگردانی ایگلسیا، با وجود فراز و نشیب‌هایش، معمولاً تماشایی از آب درمی‌آید و «ونیسفرنیا» نیز از این قاعده مستثنی نیست. همچنین، اگر به فیلم‌هایی با تم «بیگانه‌هراسی» و «نبرد بقا در مکانی ناآشنا» علاقه دارید، این اثر می‌تواند برایتان جذاب باشد.

قوی‌ترین نقطه قوت «ونیسفرنیا» بدون شک ایده‌ی مرکزی و فضاسازی آن است. ایگلسیا به خوبی توانسته حس انزوا و ترس را در میان جمعیت و در عین حال، بیگانگی عمیق گردشگران با فرهنگ و مردمان محلی به تصویر بکشد. فیلمبرداری در خدمت ایجاد اتمسفر وهم‌آلود و در عین حال، پر زرق و برق کارناوال ونیز است. بازی‌ها، به‌خصوص بازی شخصیت‌های اصلی که در موقعیت‌های هولناک قرار می‌گیرند، قابل قبول است و بار درام فیلم را به دوش می‌کشد. اما در سوی دیگر، فیلمنامه گاهی دچار کلیشه‌ها و اتفاقات قابل پیش‌بینی می‌شود و ریتم آن در برخی قسمت‌ها افت می‌کند. پرداختن به برخی شخصیت‌ها نیز سطحی به نظر می‌رسد و پتانسیل کامل خود را بروز نمی‌دهد.

«ونیسفرنیا» در ژانر وحشت قرار می‌گیرد، اما بیشتر به سمت «وحشت اسلشر» (Slasher Horror) و «تریلر روانشناختی» گرایش دارد تا وحشت فراطبیعی. این فیلم با الهام از ایده‌ی «گردشگران به عنوان قربانی» که در فیلم‌هایی مانند «هاستل» (Hostel) دیده بودیم، اما با رویکردی متفاوت و اجتماعی‌تر، به موضوع انتقام‌جویی علیه توریست‌های مخرب می‌پردازد. کارناوال ونیز با ماسک‌های رازآلود و فضاهای پر زرق و برقش، بستری ایده‌آل برای خلق موقعیت‌های ترسناک و دراماتیک فراهم کرده است. کارگردان تلاش کرده تا با چاشنی طنز سیاه و عناصر گروتسک، تجربه‌ای منحصر به فرد را در این زیرژانر ارائه دهد.

تماشای «ونیسفرنیا» می‌تواند تجربه‌ای دوگانه به شما بدهد؛ از یک سو، شاهد یک فیلم ترسناک سرگرم‌کننده با ایده‌ای تازه و فضایی خاص خواهید بود و از سوی دیگر، به تفکر درباره‌ی تاثیرات منفی گردشگری بی‌رویه بر شهرهای تاریخی و فرهنگی وادار می‌شوید. این فیلم به شما یادآوری می‌کند که گاهی زیبایی‌های ظاهری، پوسته پنهان‌کننده‌ی واقعیتی تلخ هستند. همچنین، با کارگردانی و سبک بصری خاص د لا ایگلسیا آشنا می‌شوید که در خلق آثار جنجالی و به‌یادماندنی شهره است.

اگر از تجربه‌ی «ونیسفرنیا» و ترکیب وحشت با نقد اجتماعی لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «بار» (The Bar) به همان کارگردانی، «روز هیولا» (El Día de la Bestia) از همین کارگردان، و همچنین «کلبه» (The Cabin in the Woods) که با هوشمندی ژانر اسلشر را بازتعریف می‌کند، را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.