Zero Contact

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ساختار فیلمسازی و تماشای فیلمی هستید که در شرایطی منحصر به فرد (دوران پاندمی و تولید مجازی) ساخته شده، «زیرو کانتکت» می‌تواند برایتان جالب باشد. حضور بازیگر کهنه‌کار و پرافتخار، آنتونی هاپکینز، یکی از نقاط قوت احتمالی فیلم برای جذب مخاطب است. همچنین، ایده اولیه فیلم که به ارتباطات انسانی و فناوری در دوران انزوا می‌پردازد، می‌تواند برای برخی جذاب باشد.

بارزترین نقطه قوت «زیرو کانتکت»، پشت سر گذاشتن چالش‌های تولید در دوران همه‌گیری کرونا و استفاده از تکنیک‌های نوین برای فیلمبرداری مجازی است. این جنبه، خود به تنهایی یک دستاورد محسوب می‌شود و نشان‌دهنده خلاقیت تیم سازنده در غلبه بر موانع فیزیکی است. حضور بازیگرانی چون آنتونی هاپکینز نیز به فیلم وزنه می‌بخشد، هرچند که نقش او در فیلم چندان پررنگ نیست.

«زیرو کانتکت» در ژانر تریلر روانشناختی قرار می‌گیرد، اما با المان‌هایی از معمایی و حتی فلسفی تلاش می‌کند تا هویتی مستقل برای خود بسازد. با توجه به امتیاز پایین در IMDB و نقدهای عمدتاً منفی، به نظر می‌رسد فیلم نتوانسته انتظارات مخاطبان را از یک تریلر خوب برآورده کند. کارگردانی ریک داگدیل در ایجاد تعلیق و فضاسازی مناسب برای این ژانر، با چالش‌های جدی روبروست.

این فیلم در درجه اول، دستاوردی در زمینه تکنیک فیلمسازی و تولید در شرایط بحرانی است. نمایش امکان ساخت فیلمی با حضور بازیگرانی از ۱۷ کشور مختلف بدون هیچ‌گونه تماس فیزیکی، نشان‌دهنده پتانسیل فناوری‌های ارتباطی نوین در سینماست. اما از نظر داستانی و هنری، «زیرو کانتکت» دستاورد قابل توجهی برای مخاطب عام به همراه ندارد و بیشتر یک تجربه فرمی است تا محتوایی.

اگر از تماشای فیلم‌هایی با ایده تولید نوآورانه و فضایی معماگونه لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «پلتفرم» (The Platform) و «نارنجی سیسیلی» (The Sicilian Ghost Story) را نیز بررسی کنید که هر کدام به شیوه‌ای متفاوت به ایده‌هایی عمیق‌تر پرداخته‌اند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.