Chéri

اگر به دنبال فیلمی هستید که با ریتمی آرام و سنجیده، شما را به دنیای پر زرق و برق اما شکننده‌ی پاریس اوایل قرن بیستم ببرد و به تماشای بازی‌های درخشان بنشیند، «شِری» انتخاب مناسبی است. میشل پفایفر در نقش لئا، تصویری ماندگار از زنی را ارائه می‌دهد که با زیبایی، ظرافت و اندکی اندوه، با گذر زمان و احساسات پیچیده‌اش دست و پنجه نرم می‌کند. فضاسازی فیلم، از طراحی صحنه و لباس گرفته تا موسیقی، تجربه‌ای غنی و دلنشین را برای مخاطب رقم می‌زند.

قدرت اصلی فیلم در فضاسازی دقیق و بازی‌های گیرا، به خصوص از سوی میشل پفایفر، نهفته است. او توانسته است پیچیدگی‌های درونی زنی را که با عشق به مردی جوان‌تر دست و پنجه نرم می‌کند، به خوبی منتقل کند. با این حال، برخی منتقدان معتقدند که فیلمنامه می‌توانست عمیق‌تر به روابط شخصیت‌ها بپردازد و برخی لحظات، کشش لازم را برای برانگیختن احساسات قوی‌تر نداشته باشد. ریتم کند فیلم نیز ممکن است برای همه تماشاگران جذاب نباشد.

«شِری» در ژانر درام/رمانتیک قرار می‌گیرد، اما با چاشنی کمدی تلخی که در دل روابط و دیالوگ‌ها نهفته است. این فیلم به نوعی در ادامه آثار استیون فریرز قرار می‌گیرد که غالباً به بررسی روابط انسانی در بسترهای اجتماعی خاص می‌پردازند. حال و هوای فیلم یادآور آثار اروپایی است که تمرکزشان بر شخصیت‌پردازی و لایه‌های عاطفی است تا پیرنگ‌های پرحادثه، و به همین دلیل، ممکن است با فیلم‌های هالیوودی رایج تفاوت‌هایی داشته باشد.

تماشای «شِری» فرصتی است برای غرق شدن در زیبایی‌شناسی دوران «زیبای زودگذر»، درک ظرافت‌های روابط انسانی و لذت بردن از بازی‌های درخشان، به ویژه میشل پفایفر. این فیلم به مخاطب یادآوری می‌کند که عشق و دل‌بستگی همیشه در چارچوب‌های معمول نمی‌گنجند و گاهی در پیچیده‌ترین روابط، می‌توان درس‌های عمیقی از زندگی آموخت. فیلمبرداری و طراحی صحنه و لباس، از نقاط قوت برجسته آن محسوب می‌شوند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «خاطرات یک گیشا» (Memoirs of a Geisha) با فضاسازی غنی و داستانی احساسی، «عشق» (Amour) مایکل هانکه برای کاوشی عمیق‌تر در روابط و پیری، و «ربودن» (The Beguiled) سوفیا کاپولا را نیز تماشا کنید که به روابط پیچیده در فضایی بسته می‌پردازد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.