Book of Blood

اگر از طرفداران پر و پا قرص آثار کلایو بارکر هستید و به دنبال فیلم‌هایی با فضاسازی تاریک، ایده‌های بکر و گاهی آزاردهنده می‌گردید، «کتاب خون» می‌تواند تجربه‌ی جالبی باشد. این فیلم با وجود بودجه‌ی نه چندان زیاد، موفق شده است فضایی وهم‌آلود و اتمسفری سنگین را خلق کند. بازی‌ها، به‌خصوص در نقش شخصیت اصلی، قابل قبول است و فیلمبرداری نیز توانسته تا حدودی حس تعلیق و ترس را به بیننده منتقل کند. اگرچه فیلم بی‌نقص نیست، اما خلاقیت در پس‌زمینه‌ی داستانی و پایان‌بندی غافلگیرکننده‌اش، ارزش یک بار دیدن را دارد.

یکی از نقاط قوت اصلی فیلم، ایده‌ی مرکزی آن است که از دل دنیای بارکر برمی‌آید؛ مفهوم «کتاب خون» به خودی خود جذاب و ترسناک است. کارگردانی جان هریسون تلاش کرده تا این ایده را به شکلی بصری به تصویر بکشد، هرچند گاهی در اجرای آن دچار چالش شده است. فضاسازی فیلم در برخی سکانس‌ها موفق عمل کرده و حس انزوا و وحشت را به خوبی منتقل می‌کند. با این حال، فیلمنامه در نیمه‌ی دوم کمی افت می‌کند و برخی پیچش‌های داستانی آن‌قدرها که باید، گیرا نیستند. همچنین، ریتم فیلم گاهی کند می‌شود و نیاز به صبر بیشتری از سوی مخاطب دارد.

«کتاب خون» در ژانر وحشت روان‌شناختی و فراطبیعی قرار می‌گیرد، اما رگه‌هایی از درام و رازآلودگی نیز در آن دیده می‌شود. این فیلم ادای دینی است به سبک خاص کلایو بارکر؛ سبکی که با ترکیب عناصر ترسناک، جنسی و فلسفی شناخته می‌شود. فیلم با الهام از مجموعه داستان‌های کوتاه «کتاب‌های خون» بارکر ساخته شده، اما داستان آن کاملاً مستقل است و بر روی شخصیت و مفهوم خاصی تمرکز دارد. خشونت در فیلم وجود دارد، اما هدف اصلی آن صرفاً ترساندن با نمایش خون و خونریزی نیست، بلکه بیشتر بر ایجاد حس ناراحتی و تعلیق تمرکز دارد.

«کتاب خون» با بودجه‌ی محدود خود، توانسته تا حدودی ایده‌های جاه‌طلبانه‌ی کلایو بارکر را به تصویر بکشد. فیلم موفق می‌شود فضایی تاریک و وهم‌آلود را ایجاد کند و داستانی را روایت کند که در ابتدا بسیار کنجکاوی‌برانگیز است. بازی بازیگران، به خصوص در نقش شخصیت اصلی، قابل قبول است و توانسته تا حدودی ارتباط مخاطب با داستان را برقرار کند. کشمکش‌های روانی شخصیت‌ها و تلاش برای بقا در فضایی ماورایی، از دیگر جنبه‌های مثبت فیلم به شمار می‌آید. هرچند فیلم در اجرا کامل نیست، اما ایده‌ی اصلی و پایان‌بندی‌اش، آن را از بسیاری آثار مشابه متمایز می‌کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «مرده مثل من: زندگی پس از مرگ» (Dead Like Me: Life After Death) را که فضایی مشابه با ارواح و دنیای پس از مرگ دارد، و همچنین «آنچه رویاها می‌گویند» (What Dreams May Come) را که به مضامین عمیق‌تری درباره‌ی زندگی پس از مرگ می‌پردازد، تماشا کنید. همچنین، اگر به دنبال فضاهای ترسناک و رازآلود با چاشنی ماوراءالطبیعه هستید، «خانه‌ی وحشت آمیتی‌ویل» (The Amityville Horror) نیز می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.