Ratu Kala Jengking

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت هستید که ریشه‌های درام انسانی و اجتماعی دارد، «ملکه عقرب» می‌تواند گزینه‌ای قابل تأمل باشد. این فیلم با تکیه بر بازی بازیگران باتجربه‌اش، به خصوص در به تصویر کشیدن رنج و انزوای شخصیت اصلی، سعی در برقراری ارتباط عمیق‌تر با مخاطب دارد. تماشای این اثر برای علاقه‌مندان به سینمای مالزی و داستان‌های فولکلور که با نگاهی نو به آن‌ها پرداخته شده، خالی از لطف نخواهد بود.

نقطه قوت اصلی فیلم، ایده‌ی اولیه‌اش است که پتانسیل بالایی برای خلق یک درام روانشناختی ترسناک دارد. بازی بازیگران، به‌ویژه شخصیت مادار (Mawar) که حسادت و جاه‌طلبی‌اش را به خوبی نمایش می‌دهد، قابل قبول است. همچنین، فیلمبرداری در برخی سکانس‌ها تلاش کرده تا فضایی وهم‌آلود ایجاد کند، اما در مجموع، اجرای کارگردانی و تدوین نتوانسته‌اند به طور کامل از پتانسیل داستان بهره ببرند و برخی حفره‌های روایی و منطقی در فیلمنامه دیده می‌شود.

«ملکه عقرب» در ژانر وحشت قرار می‌گیرد، اما ماهیت آن بیشتر به درام ترسناک با المان‌های فراطبیعی نزدیک است. این فیلم مالزیایی که در سال ۲۰۲۰ تولید شده، سعی دارد تا با الهام از قصه‌های کهن و فولکلور منطقه، داستانی معاصر را بازگو کند. با توجه به امتیاز پایین آن در پایگاه‌های سینمایی، انتظار یک شاهکار فنی یا روایی نداشته باشید، اما اگر به دنبال قصه‌هایی با مضامین اخلاقی و ترس‌های روانی هستید، این فیلم می‌تواند جنبه‌هایی از این ژانر را پوشش دهد.

با تماشای «ملکه عقرب»، مخاطب با نگاهی انتقادی‌تر به مقوله قضاوت و ظاهرگرایی در جامعه مواجه می‌شود. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه ترس‌ها و ناامنی‌های درونی می‌توانند شخصیت افراد را شکل دهند و چگونه انزوا می‌تواند انسان را به سمت تصمیمات ناگزیر سوق دهد. همچنین، با فرهنگ و قصه‌های عامیانه کشور مالزی از دریچه‌ای متفاوت آشنا می‌شوید.

اگر از این فیلم لذت بردید و به دنبال آثاری مشابه با فضایی دراماتیک و ترسناک هستید، تماشای فیلم‌های «The Conjuring» (احضار روح) برای فضاسازی ترسناک و درام انسانی، «Hereditary» (ارثیه شیطانی) برای عمق روانشناختی و مضامین خانوادگی، و «Insidious» (توطئه‌آمیز) برای عناصر فراطبیعی و تعلیق، پیشنهاد می‌شود.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.