Beastie Boys Story

اگر از طرفداران موسیقی هیپ هاپ، فرهنگ دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی، یا صرفاً داستان‌های الهام‌بخش دوستی و خلاقیت هستید، «داستان بیستی بویز» اثری است که نباید از دست بدهید. این فیلم فرصتی است تا با نگاهی از درون، با چالش‌ها، موفقیت‌ها و پشت پرده‌ی خلاقیت یکی از منحصربه‌فردترین گروه‌های تاریخ موسیقی آشنا شوید. فیلم مملو از شوخی‌های هوشمندانه، خاطرات نوستالژیک و لحظات تکان‌دهنده است که هم لبخند بر لبانتان می‌آورد و هم شاید اشک را در چشمانتان حلقه کند. جنبه‌ی اجرای زنده و حضور تماشاگران، حس و حالی ویژه به اثر بخشیده و آن را از سایر مستندهای موسیقی متمایز می‌کند.

قدرت اصلی این فیلم، در صداقت و صمیمیت روایت آن است. مایک دایموند و آدام هوروویتز، بدون پرده‌پوشی و با زبانی خودمانی، داستان گروه را تعریف می‌کنند. این نگاه دست اول، ارزش زیادی به فیلم می‌بخشد. فیلمبرداری اسپایک جونز نیز بسیار خلاقانه است؛ او با استفاده از تصاویر آرشیوی، انیمیشن‌های کوتاه و نورپردازی مناسب، به متن روایی جان می‌بخشد و از یکنواختی اجرای صحنه‌ای جلوگیری می‌کند. ریتم فیلم، ترکیبی از لحظات پرانرژی و لحظات آرام‌تر و تامل‌برانگیز است که به خوبی با روند داستان هماهنگ شده است. اما نکته‌ای که ممکن است برای برخی تماشاگران نقطه ضعف تلقی شود، فرمت اجرای صحنه‌ای است که شاید انتظار یک مستند سنتی‌تر با مصاحبه‌های متعدد را داشته باشند. با این حال، همین فرمت نامتعارف، بخشی از جذابیت و امضای «بیستی بویز» است.

این فیلم در ژانر مستند زندگی‌نامه‌ای با تمرکز بر موسیقی ساخته شده است. «داستان بیستی بویز» با تلفیق عناصر مستند، اجرای زنده و حتی کمی تئاتر، مرزهای این ژانر را جابجا می‌کند. کارگردانی اسپایک جونز، که پیش از این با فیلم‌های خلاقانه‌ای چون «ویدئوی سگ» و «او» شناخته شده بود، در اینجا نیز امضای هنری خود را به نمایش می‌گذارد و یک تجربه بصری و روایی منحصربه‌فرد را ارائه می‌دهد. فیلم به خوبی توانسته فضای فرهنگی و موسیقایی دوران شکل‌گیری بیستی بویز را بازسازی کند و نشان دهد که چگونه این گروه توانست از صحنه موسیقی پانک به یکی از بزرگترین نام‌های هیپ هاپ تبدیل شود.

با دیدن «داستان بیستی بویز»، مخاطب با جنبه‌های کمتر دیده‌شده‌ی حرفه و زندگی اعضای این گروه آشنا می‌شود. درک عمیق‌تری از روابط انسانی بین اعضا، به‌خصوص ارج‌گذاری به یاد آدام یاوچ (MCA) که در سال ۲۰۱۲ درگذشت، یکی از نقاط قوت احساسی فیلم است. همچنین، این مستند نگاهی به روند خلاقیت موسیقایی و تکامل سبک بیستی بویز از اولین آلبوم‌هایشان تا کارهای بعدی دارد. تماشاگران با جزئیات جالبی از پشت صحنه ضبط آلبوم‌های معروف، تورهایشان و حتی چالش‌های فرهنگی و اجتماعی که با آن روبرو بودند، آشنا می‌شوند. این فیلم نه تنها یک ادای احترام به یک گروه موسیقی، بلکه جشن دوستی، هنر و انعطاف‌پذیری است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم مستند «کورتنی لاو: قاتل دوست‌داشتنی» (Kurt Cobain: Montage of Heck) را برای نگاهی عمیق به زندگی یک هنرمند جنجالی، و همچنین «هشت مایل» (8 Mile) را که داستانی الهام‌بخش در دنیای هیپ هاپ را روایت می‌کند، تماشا کنید. همچنین، اگر به جنبه خلاقیت بصری و کارگردانی اسپایک جونز علاقه‌مند شدید، فیلم «او» (Her) را از دست ندهید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.