Black Sheep

اگر از دلتان یک کمدی پر سر و صدا و بی‌پروا می‌خواهد که لحظات خنده‌دارش را مدیون انرژی انفجاری کریس فارلی و طعنه‌های دیوید اسپید است، «گوسفند سیاه» می‌تواند انتخاب خوبی باشد. این فیلم یادآور دوران طلایی کمدی‌های دهه ۹۰ میلادی است و اگر از طرفداران دو ستاره اصلی آن باشید، بدون شک از تماشای شیمی بین آن‌ها لذت خواهید برد. فیلم ریتم تندی دارد و سعی می‌کند تا با حفظ هیجان، مخاطب را درگیر نگه دارد.

نقطه قوت اصلی «گوسفند سیاه» بدون شک در اجرای شخصیت‌ها، به خصوص کریس فارلی، نهفته است. او با انرژی بی‌حد و حصر خود، توانسته شخصیتی دوست‌داشتنی و در عین حال دردسرساز خلق کند که تماشای دست و پا زدن‌هایش برای موفقیت کمپین برادر، سرگرم‌کننده است. دیوید اسپید نیز با لحن خشک و طعنه‌آمیزش، مکمل خوبی برای فارلی است. کارگردانی سفریس به خوبی توانسته از پتانسیل این دو بازیگر بهره ببرد و فضایی شاد و پرانرژی ایجاد کند، هرچند فیلمنامه گاهی دچار افت می‌شود.

«گوسفند سیاه» در ژانر کمدی قرار می‌گیرد، اما بیشتر به سمت کمدی بزن‌بزن (Slapstick) و کمدی موقعیت گرایش دارد. این فیلم جزو کمدی‌های پر سر و صدا و اغلب غیرمنطقی دهه ۹۰ میلادی محسوب می‌شود که تمرکزشان بیشتر بر سرگرم کردن مخاطب با شوخی‌های سریع و موقعیت‌های اغراق‌شده است تا ارائه یک روایت عمیق یا شخصیت‌پردازی پیچیده. فیلمبرداری و فضاسازی نیز در خدمت این ژانر و ایجاد حس و حال دهه ۹۰ میلادی است.

تماشاگران با دیدن «گوسفند سیاه» می‌توانند انتظار خنده‌های از ته دل، لحظات غیرمنتظره و اجرای پرانرژی دو ستاره کمدی محبوب دهه ۹۰ را داشته باشند. این فیلم اثری است که سعی نمی‌کند ادعای بزرگی داشته باشد، بلکه هدفش سرگرم کردن صرف است. اگر به دنبال فیلمی هستید که بتوانید بدون درگیر شدن زیاد با داستان، از تماشای آن لذت ببرید و لحظاتی شاد را تجربه کنید، «گوسفند سیاه» می‌تواند گزینه مناسبی باشد.

اگر از «گوسفند سیاه» لذت بردید، حتماً کمدی «احمق و دیگر احمق» (Dumb and Dumber) را با بازی جیم کری و جف دنیلز امتحان کنید که فضایی مشابه و شوخی‌های فیزیکی فراوانی دارد، و همچنین «تامینی‌هوی» (Tommy Boy) که باز هم شاهد حضور کریس فارلی و دیوید اسپید در کنار هم هستیم و شیمی فوق‌العاده‌ای دارند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.