Species

اگر به دنبال فیلمی هستید که در آن هیجان، جلوه‌های ویژه (برای زمان خود) و حس تعلیق با هم آمیخته باشند، «گونه‌ها» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. این فیلم با بهره‌گیری از بازیگران شناخته‌شده‌ای چون بن کینگزلی و مایکل مدسن، سعی در ارائه داستانی دارد که هم جنبه‌های ترسناک و هم جنبه‌های علمی-تخیلی را در بر می‌گیرد. فضاسازی فیلم و طراحی موجود بیگانه توسط H.R. Giger، از نقاط قوت آن محسوب می‌شود که به ایجاد حس بیگانگی و خطر کمک می‌کند.

قدرت اصلی فیلم در فضاسازی و طراحی بصری آن نهفته است. موجود بیگانه «سیل» (Sil) با آناتومی خاص و ترسناک خود، به نمادی از وحشت زیستی تبدیل شده است. همچنین، بازی ناتاشا هِن‌تریج در نقش سیل، با وجود محدودیت‌های شخصیتی، توانسته است تصویری جذاب و در عین حال تهدیدآمیز از این موجود ارائه دهد. ریتم فیلم نیز نسبتاً سریع است و اجازه نمی‌دهد مخاطب احساس خستگی کند، هرچند گاهی فیلمنامه دچار شتاب‌زدگی می‌شود.

«گونه‌ها» را می‌توان در دسته فیلم‌های «هیولای فضایی» (Alien Monster) یا «موجودات مهاجم» (Invader) قرار داد. این ژانر که در دهه‌های قبل و بعد از این فیلم آثار شاخصی مانند «بیگانه» (Alien) و «شکارچی» (Predator) را به خود دیده، همواره بر ترس از ناشناخته‌ها و تهدیدات فراتر از زمین تمرکز دارد. «گونه‌ها» با اضافه کردن المان‌های جنسی و وسوسه‌انگیز به این ترکیب، سعی در نوآوری داشته است، هرچند این رویکرد گاهی به جای ارتقاء داستان، به سمت ابتذال سوق پیدا می‌کند.

فیلم در زمان اکران خود توانست با ترکیب ژانرهای مختلف و جلوه‌های ویژه نسبتاً خوب، توجه مخاطبان را جلب کند. اگرچه از نظر منتقدان برجسته نبود، اما به عنوان یک اثر سرگرم‌کننده در ژانر علمی-تخیلی-وحشت، جایگاه خود را پیدا کرد. حضور بازیگران توانا و کارگردانی فنی راجر دونالدسون، به فیلم کمک کرده تا از یک اثر درجه دو فراتر رود و تجربه‌ای هیجان‌انگیز را ارائه دهد.

اگر از این فیلم لذت بردید، شاید تماشای آثاری چون «کاندیدای مرگبار» (The Fifth Element) با فضایی مشابه و موجودی بیگانه، یا «هستی» (The Thing) جان کارپنتر که در آن ترس از موجودات بیگانه و دگرگون‌شونده حرف اول را می‌زند، برایتان جذاب باشد. همچنین فیلم «حیات» (Life) نیز با رویکردی مدرن‌تر به همین تم پرداخته است.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.