2:22

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر علمی-تخیلی و رازآلود هستید که رگه‌هایی از درام و عاشقانه را نیز در خود دارد، «۲:۲۲» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. فیلم با فضاسازی خاص و فیلمبرداری چشم‌نوازش، سعی در ایجاد تجربه‌ای سورئال و گیرا دارد. بازی خوب بازیگران اصلی، به خصوص میشل هویزمن و ترزا پالمر، به باورپذیری شخصیت‌ها و درام داستان کمک می‌کند. این فیلم برای کسانی که از کلیشه‌های رایج ژانرهای اکشن و پر زد و خورد خسته شده‌اند و به دنبال اثری هستند که ذهنشان را به چالش بکشد، جذاب خواهد بود.

یکی از نقاط قوت اصلی فیلم، ایده مرکزی آن و تلاش برای به تصویر کشیدن مفهوم تکرار و تقدیر از طریق زمان است. فیلمبرداری و طراحی صحنه نیز به خوبی توانسته‌اند فضایی وهم‌آلود و گاهی رویایی را خلق کنند که با موضوع فیلم همخوانی دارد. با این حال، برخی منتقدان و تماشاگران معتقدند که فیلمنامه در پرداخت نهایی و جمع‌بندی داستان کمی ضعیف عمل کرده و نتوانسته تمام گره‌های داستانی را به شکلی رضایت‌بخش باز کند. همچنین، ریتم کند فیلم در برخی قسمت‌ها ممکن است برای همه مخاطبان جذاب نباشد.

«۲:۲۲» فیلمی است که در مرز بین چندین ژانر حرکت می‌کند. در هسته خود یک داستان علمی-تخیلی با چاشنی رازآلود و دلهره‌آور است، اما همزمان، لایه‌های دراماتیک و عاشقانه نیز در آن وجود دارد. این ترکیب ژانری باعث شده که فیلم نتواند به طور کامل رضایت طرفداران متعصب هر کدام از این ژانرها را جلب کند؛ کسانی که انتظار اکشن خالص علمی-تخیلی دارند، ممکن است آن را کند بیابند و طرفداران درام صرف نیز شاید با جنبه‌های فراطبیعی آن ارتباط برقرار نکنند. این فیلم بیشتر به آثار متفکری چون «پیش‌بینی» (Predestination) شباهت دارد تا بلاک‌باسترهای پرهزینه.

«۲:۲۲» با وجود برخی ضعف‌ها، تجربه‌ای بصری و ذهنی قابل توجه ارائه می‌دهد. فضاسازی گیرا، بازی‌های قابل قبول و داستانی که مخاطب را به فکر وامی‌دارد، از جمله دستاوردهای این فیلم محسوب می‌شوند. این فیلم یادآوری می‌کند که در سینما، گاهی ایده‌های نو و پرداخت‌های خلاقانه می‌توانند جایگزین جلوه‌های ویژه پر زرق و برق شوند و تجربه‌ای عمیق‌تر خلق کنند. اگر به دنبال فیلمی هستید که پس از تماشای آن، درباره مفاهیم زمان و سرنوشت تأمل کنید، «۲:۲۲» می‌تواند رضایت‌بخش باشد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «۱۲ میمون» (Twelve Monkeys) به خاطر ایده سفر در زمان و ساختار روایی پیچیده‌اش، «خانه‌نشین» (Primer) به دلیل رویکرد هوشمندانه و علمی‌اش به مفاهیم زمان، و «منبع» (Source Code) را نیز به دلیل ترکیب ژانر علمی-تخیلی با هیجان و معما، تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.