The Babysitter

اگر به دنبال اثری هستید که در دل یک تریلر روانشناختی، به موضوعاتی چون نگاه مردانه، تابوهای اجتماعی و تاثیرات ویرانگر وسواس بپردازد، «پرستار بچه» می‌تواند تجربه‌ای متفاوت باشد. حضور آلیسیا سیلورستون در نقش اصلی، با وجود محدودیت‌های فیلمنامه، جذابیت بصری قابل توجهی به اثر بخشیده است. این فیلم برای کسانی که به دنبال کشف جنبه‌های تاریک‌تر روابط انسانی و ریشه‌یابی رفتارهای افراطی هستند، تماشای آن خالی از لطف نخواهد بود.

قدرت اصلی فیلم در پرداختن به موضوعاتی است که در زمان خود شاید کمتر به صراحت به آن‌ها پرداخته می‌شد؛ یعنی نگاه ابزاری مردانه و تاثیر آن بر قربانی. سکانس‌های فانتزی، هرچند گاهی تکراری به نظر می‌رسند، اما در خدمت نشان دادن ذهنیت آشفته شخصیت‌ها و چگونگی شکل‌گیری وسواس در آن‌ها هستند. فیلمبرداری و فضاسازی فیلم نیز در ایجاد حس تعلیق و اضطراب نقش مؤثری ایفا می‌کنند.

«پرستار بچه» در ژانر درام و تریلر دسته‌بندی می‌شود، اما رگه‌هایی از وحشت روانشناختی و حتی گاهی کمدی سیاه را نیز در خود دارد. این ترکیب ژانری، اثری را پدید آورده که نمی‌توان به راحتی آن را در قفسه‌ای خاص قرار داد. کارگردانی گای فرلند تلاش کرده تا با ایجاد ریتمی پر تنش و استفاده از فلاش‌بک‌ها و توهمات، هیجان لازم را حفظ کند.

این فیلم با بازی‌های قابل قبول بازیگران اصلی، به خصوص J.T. Walsh در نقش مردی با انگیزه‌های پنهان، توانسته تا حدودی از پس روایت داستان برآید. فضاسازی و موسیقی متن نیز به خوبی توانسته‌اند حس تعلیق و خطر را به بیننده منتقل کنند. با وجود نقدهای متفاوت، «پرستار بچه» به دلیل پرداختن به مضامین چالش‌برانگیز، همچنان می‌تواند برای علاقه‌مندان به سینمای تأمل‌برانگیز جذاب باشد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «سکوت بره‌ها» (The Silence of the Lambs) برای تعلیق روانشناختی، «دختر گمشده» (Gone Girl) برای پیچیدگی‌های روابط و نگاه به زن، و «رقص در تاریکی» (Dancer in the Dark) از لارس فون تریه را برای نمایش دشواری‌های شخصیت اصلی در مواجهه با جامعه تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.