Mary Shelley's Frankenstein

اگر به دنبال تجربه‌ای سینمایی هستید که هم هیجان‌انگیز باشد و هم از نظر احساسی شما را درگیر کند، این فیلم تماشای شما را توجیه می‌کند. «فرانکنشتاین مری شلی» با فضاسازی گیرا، بازی‌های قوی (به‌ویژه رابرت دنیرو در نقش موجود) و کارگردانی پرانرژی کنت برانا، تصویری متفاوت و تئاتری از این داستان کلاسیک ارائه می‌دهد. این فیلم برای علاقه‌مندان به درام‌های گوتیک و برداشت‌های وفادارانه (هرچند با چاشنی دراماتیک) از ادبیات، اثری قابل‌توجه است.

قدرت اصلی فیلم در اجرای پرشور و بصری خیره‌کننده‌ی آن نهفته است. فیلمبرداری و طراحی صحنه، با الهام از زیبایی‌شناسی فیلم‌های کلاسیک ترسناک، فضایی وهم‌آلود و دراماتیک خلق می‌کنند. رابرت دنیرو با بازی کمتر دیده‌شده اما تأثیرگذارش، لایه‌هایی از همدردی و ترس را به شخصیت موجود می‌بخشد که فراتر از کلیشه‌های معمول است. کنت برانا نیز با جسارت، نقش ویکتور را با تمام جنون و اشتیاقش به تصویر می‌کشد، هرچند گاهی این بازی از کنترل خارج می‌شود.

این فیلم در ژانر درام، عاشقانه و وحشت دسته‌بندی می‌شود، اما در عمل مرزهای بین این ژانرها را درمی‌نوردد. «فرانکنشتاین مری شلی» بیشتر به یک درام گوتیک پرشور با عناصری از وحشت روان‌شناختی شباهت دارد تا یک فیلم ترسناک صرف. کارگردانی کنت برانا، با تمرکز بر احساسات و کنش‌های دراماتیک شخصیت‌ها، تجربه‌ای غنی‌تر از یک فیلم وحشت معمولی ارائه می‌دهد.

با وجود نقدهای ضد و نقیض، این فیلم در بازآفرینی فضای رمانتیک و تراژیک داستان مری شلی موفق بوده است. بازی رابرت دنیرو، جاه‌طلبی بصری فیلم و وفاداری نسبی به ریشه‌های داستانی، از نقاط قوت آن محسوب می‌شوند. این اثر نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با رویکردی متفاوت، داستانی آشنا را با تازگی و عمق بیشتری روایت کرد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «دراکولای برام استوکر» (۱۹۹۲) ساخته فرانسیس فورد کاپولا را برای فضاسازی گوتیک و بازی‌های تئاتری، «از جهنم» (۲۰۰۱) به خاطر فضای تاریک و پرداختن به موضوعات مشابه، و «موسیو وینسنت» (۲۰۰۴) به دلیل پرداختن به جنون علمی و عواقب آن تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.