Boy A

اگر به دنبال درامی هستید که شما را به چالش بکشد و به تفکر وادارد، «پسر ای» انتخابی عالی است. این فیلم با فضاسازی گیرا و بازی‌های درخشان، به‌ویژه اجرای خیره‌کننده‌ی اندرو گارفیلد در نقش جوانی که با گذشته‌ی تاریک خود دست و پنجه نرم می‌کند، تجربه‌ای فراموش‌نشدنی را رقم می‌زند. کارگردانی جان کرولی به شکلی استادانه، ریتم فیلم را حفظ کرده و احساسات را به آرامی در وجود تماشاگر می‌دمد، بدون آنکه به دام احساسات‌گرایی سطحی بیفتد.

قدرت اصلی فیلم در پرداختن به جنبه‌های روانشناختی و اخلاقی جرم و مجازات نهفته است. «پسر ای» از قضاوت زودهنگام پرهیز می‌کند و به مخاطب اجازه می‌دهد تا با شخصیت اصلی همراه شود و چالش‌های او را درک کند. فیلمبرداری و طراحی صحنه نیز در خدمت این روایت تلخ و در عین حال انسانی قرار گرفته و تصویری واقع‌گرایانه از زندگی پس از زندان ارائه می‌دهد. بازیگری اندرو گارفیلد در این فیلم، نقطه عطفی در کارنامه‌ی او محسوب می‌شود و به خوبی توانسته شکنندگی و پیچیدگی‌های درونی شخصیت را به تصویر بکشد.

«پسر ای» در ژانر درام اجتماعی قرار می‌گیرد، اما با رگه‌هایی از تعلیق روانشناختی، مخاطب را تا انتها درگیر نگه می‌دارد. این فیلم به سبک درام‌های اجتماعی بریتانیایی، به مسائل طبقه کارگر و پیامدهای اجتماعی جرم می‌پردازد و نگاهی واقع‌گرایانه به جامعه دارد. فیلمنامه اثر مارک او رو، با الهام از رمانی از جاناتان تریگل، توانسته داستانی پیچیده را به شکلی قابل فهم و تأثیرگذار روایت کند.

این فیلم به ما یادآوری می‌کند که انسان‌ها موجوداتی پیچیده هستند و قضاوت‌های ساده‌انگارانه در مورد آنها، اغلب ناعادلانه است. «پسر ای» با نمایش تلاش یک فرد برای جبران گذشته و یافتن جایگاهی در جامعه، تصویری تلخ اما امیدوارکننده از امکان رستگاری و بخشش ارائه می‌دهد. این اثر، تماشاگر را به تأمل در مورد نقش جامعه در بازپروری مجرمان و چگونگی برخورد با افرادی که گذشته‌ای تاریک دارند، وامی‌دارد.

اگر از فیلم «پسر ای» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم آثار درام اجتماعی عمیق و بازی‌های قدرتمند را در فیلم‌هایی مانند «نفس بکش» (Breathe) ساخته‌ی اندی سرکیس، «شبح اپرا» (The Phantom of the Opera) ساخته‌ی جوئل شوماخر، و «روزی روزگاری در آمریکا» (Once Upon a Time in America) ساخته‌ی سرجیو لئونه، دنبال کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.