Everyday

اگر به دنبال فیلمی هستید که با صداقت و بدون اغراق، گوشه‌ای از واقعیت زندگی را به تصویر بکشد و حس همدردی را در شما برانگیزد، «هر روز» انتخاب مناسبی است. این فیلم تجربه‌ای منحصر به فرد از سینمای واقع‌گرایانه ارائه می‌دهد که در آن بازی‌های طبیعی، به‌ویژه از سوی بازیگران کودک، نفس‌گیر است. فیلمبرداری پنج ساله، به اثر عمق و اصالتی می‌بخشد که در کمتر فیلمی یافت می‌شود و تماشاگر را با خود به سفری در گذر زمان می‌برد.

قدرت اصلی فیلم در سادگی و صداقت روایی آن نهفته است. وینترباتم با پرهیز از کلیشه‌های رایج در درام‌های خانوادگی، توانسته تصویری ملموس از مقاومت و عشق در دل سختی‌ها ارائه دهد. فیلمبرداری بلندمدت، به بازیگران، به‌خصوص کودکان، اجازه داده تا به شکلی طبیعی و بدون تصنع در نقش فرو روند و این خود یکی از نقاط قوت برجسته اثر است. با این حال، ریتم کند و فقدان اتفاقات دراماتیک شاید برای همه تماشاگران جذاب نباشد و برخی ممکن است احساس کنند روایت بیش از حد کشدار است.

«هر روز» در ژانر درام دسته‌بندی می‌شود، اما با نگاهی مستندگونه به زندگی. این فیلم از کلیشه‌های ژانر فاصله گرفته و بیشتر شبیه به یک مطالعه موردی از زندگی یک خانواده در شرایط خاص است. تمرکز بر جزئیات روزمره و بازی‌های طبیعی، آن را از درام‌های پرزرق و برق هالیوودی متمایز می‌کند و به آن فضایی نزدیک به سینمای هنری و تجربی می‌بخشد.

تماشای «هر روز» می‌تواند نگاهی نو به مفهوم خانواده، عشق و استقامت در مواجهه با مشکلات به ما بدهد. این فیلم به ما یادآوری می‌کند که زندگی در لحظات عادی و روزمره جریان دارد و همین جزئیات کوچک هستند که معنای واقعی زندگی را می‌سازند. همچنین، درک عمیق‌تری از چالش‌های والدینی که به تنهایی مسئولیت تربیت فرزندان را بر عهده دارند، به بیننده منتقل می‌کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «کودکی» (Boyhood) ریچارد لینکلیتر که آن هم با گذر زمان فیلمبرداری شده و به رشد شخصیت‌ها می‌پردازد، یا «ماهی سیاه کوچولو» (Little Black Fish) احمدرضا احمدی را که روایتی انسانی و عمیق از زندگی را به تصویر می‌کشد، تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.