Righteous Kill

اصلی‌ترین دلیل تماشای «کشتن عادلانه»، حضور دوباره دو غول سینمای آمریکا، رابرت دنیرو و آل پاچینو، در کنار هم پس از سال‌ها است. شیمی بین این دو بازیگر افسانه‌ای، حتی در فیلمنامه‌ای که گاهی لنگ می‌زند، نفس‌گیر است. اگر از طرفداران پر و پا قرص این دو اسطوره هستید و دلتنگ بازی‌های قدرتمند و دیالوگ‌های کوبنده آن‌ها شده‌اید، این فیلم تجربه‌ای لذت‌بخش (هرچند نه بی‌نقص) برای شما خواهد بود.

قوت اصلی فیلم بدون شک در بازی درخشان دنیرو و پاچینو است. آن‌ها با تجربه‌ای که در طول دهه‌ها اندوخته‌اند، به شخصیت‌های خود عمق می‌بخشند و حتی لحظات کم‌اهمیت فیلمنامه را نیز نجات می‌دهند. فضاسازی فیلم با استفاده از اتمسفر خشن و واقع‌گرایانه نیویورک، قابل قبول است، اما گاهی فیلمبرداری می‌توانست خلاقانه‌تر باشد. کارگردانی جان اَونت نتوانسته است تمام پتانسیل فیلمنامه را شکوفا کند و فیلم در برخی نقاط دچار سردرگمی می‌شود.

«کشتن عادلانه» در ژانر جنایی-هیجان‌انگیز (Crime Thriller) قرار می‌گیرد، اما رگه‌هایی از فیلم نوآر و درام پلیسی نیز در آن دیده می‌شود. فیلم سعی دارد با پرداختن به معضل عدالت غایب و انتقام فردی، لایه‌هایی عمیق‌تر به داستان جنایی خود اضافه کند. این ترکیب ژانری، به خصوص با حضور بازیگران کهنه‌کار، یادآور فیلم‌های کلاسیک جنایی است، هرچند که در نهایت به سطح آن آثار نمی‌رسد.

تماشای این فیلم، فرصتی است برای دیدن دوباره دو اسطوره سینما در قالب شخصیت‌هایی خاکستری که با مفاهیم اخلاقی درگیرند. فیلم دیالوگ‌های قوی و لحظات پرتنشی دارد که یادآور دوران اوج این بازیگران است. همچنین، به دلیل حضور بازیگرانی چون 50 Cent (جامرت فلتچر) و کارلا گوجینو، تنوعی به ترکیب بازیگران اضافه شده است.

اگر از تماشای فیلم‌های جنایی با بازی بازیگران بزرگ و محوریت دو شخصیت اصلی لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «مخفیگاه» (Inside Man) با فیلمنامه‌ای هوشمندانه، «مخمصه» (Heat) برای دیدن تقابل دنیرو و پاچینو در اوج، و «هفت» (Se7en) برای فضایی تاریک و معمایی را نیز از دست ندهید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.