Sometimes They Come Back

اگر به دنبال تجربه‌ای نوستالژیک از ژانر وحشت دهه نود میلادی هستید و از داستان‌هایی که با عناصر ماوراءالطبیعه و انتقام سروکار دارند لذت می‌برید، «گاهی آنها برمی‌گردند» می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد. این فیلم با وجود محدودیت‌های تولید (به عنوان یک فیلم تلویزیونی)، توانسته فضایی اتمسفریک و تا حدی ترسناک را خلق کند. بازی تیم متیسون در نقش شخصیت اصلی، که بار درام و ترس فیلم را بر دوش می‌کشد، قابل قبول است و می‌تواند مخاطب را با خود همراه سازد.

قدرت اصلی فیلم در فضاسازی و ایجاد حس تعلیق نهفته است. کارگردانی تام مک‌لاولین، که سابقه ساخت «جمعه سیزدهم: جیسون زندگی می‌کند» را در کارنامه دارد، در خلق لحظات وهم‌آلود و دلهره‌آور موفق عمل کرده است. فیلمبرداری نیز به خوبی توانسته تاریکی و حس خفقان را به تصویر بکشد. با این حال، ریتم فیلم گاهی کند می‌شود و برخی صحنه‌ها، به خصوص در بخش‌های پایانی، ممکن است کمی قابل پیش‌بینی به نظر برسند.

این فیلم در ژانر وحشت و درام دسته‌بندی می‌شود، اما عناصر تریلر روانشناختی نیز در آن دیده می‌شود. «گاهی آنها برمی‌گردند» تلاشی است برای ادغام ترس‌های فراطبیعی با تراژدی شخصی. این اثر در دوران اوج فیلم‌های اقتباسی از استیون کینگ ساخته شده و تلاش دارد تا داستانی کلاسیک از بازگشت ارواح و انتقام را به تصویر بکشد، اما رویکرد آن بیشتر به سمت وحشت روانشناختی و درام خانوادگی گرایش دارد تا وحشت اسلشر محض.

تماشای «گاهی آنها برمی‌گردند» می‌تواند یادآور دوران طلایی فیلم‌های ترسناک تلویزیونی دهه نود باشد. این فیلم به خوبی نشان می‌دهد که چگونه با بودجه محدود و تمرکز بر داستان و شخصیت‌پردازی، می‌توان اثری گیرا و تا حدی ترسناک خلق کرد. بازی خوب بازیگران، به خصوص تیم متیسون، و کارگردانی حساب‌شده، از نقاط قوت این اثر محسوب می‌شوند که آن را از بسیاری فیلم‌های هم‌ژانر خود متمایز می‌کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «حلقه» (The Ring) محصول سال ۲۰۰۲، «از جهنم» (From Hell) محصول سال ۲۰۰۱ و «نوسفراتو» (Nosferatu) محصول سال ۱۹۲۲ را نیز تماشا کنید که هر کدام به نوعی به مضامین ترس، گذشته و انتقام می‌پردازند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.