The Lost Girls

اگر به دنبال اثری هستید که با نگاهی متفاوت به یک داستان آشنا بپردازد و در عین حال، لایه‌های روان‌شناختی عمیقی را در خود جای داده باشد، «دختران گمشده» می‌تواند انتخابی جذاب باشد. فیلم به خصوص برای کسانی که به مضامینی چون بلوغ، رهایی از وابستگی‌های ناسالم و قدرت خیال در زندگی زنان علاقه‌مندند، تماشایی است. حضور ونسا ردگریو، اسطوره‌ی سینما، خود به تنهایی دلیلی برای دیدن این اثر محسوب می‌شود.

قدرت اصلی فیلم در ایده‌ی جسورانه‌اش برای بازنگری در افسانه‌ی پیتر پن و تمرکز بر جنبه‌های تاریک و روان‌شناختی آن نهفته است. فیلمنامه تلاش می‌کند تا رابطه‌ی پیچیده‌ی مادران و دختران را در مواجهه با وسوسه‌ی ابدیت و جوانی که پیتر پن نمایندگی می‌کند، به تصویر بکشد. بازی‌ها، به خصوص از سوی بازیگران نقش وندی در سنین مختلف و ونسا ردگریو، قابل توجه است و به فضاسازی وهم‌آلود فیلم کمک می‌کند. فیلمبرداری نیز سعی در ایجاد فضایی رؤیایی و گاه کابوس‌وار دارد.

«دختران گمشده» در ژانر درام فانتزی قرار می‌گیرد، اما مرزهای آن را جابجا می‌کند. این فیلم صرفاً یک داستان فانتزی نیست، بلکه عناصر درام روان‌شناختی و حتی گاهی گمانه‌زنی‌های سورئال را با خود دارد. نگاه فیلم به پیتر پن، او را از یک شخصیت صرفاً مثبت خارج کرده و به موجودی مرموز و تأثیرگذار بر زندگی زنان تبدیل می‌کند که این خود به غنای ژانری اثر می‌افزاید.

این فیلم به مخاطب اجازه می‌دهد تا با دیدگاهی نو به یکی از شناخته‌شده‌ترین افسانه‌های دوران کودکی خود نگاه کند. «دختران گمشده» با برجسته کردن تجربه‌ی زنان در مواجهه با وسوسه‌هایی چون جاودانگی و جوانی، به بازتعریفی از قدرت و شکنندگی شخصیت‌های زن در داستان‌ها می‌پردازد. این اثر می‌تواند تلنگری باشد برای تفکر درباره‌ی چگونگی تأثیر گذشته و افسانه‌ها بر زندگی کنونی ما.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «پرواز» (Flight) ساخته‌ی رابرت زمکیس را برای فضاهای فانتزی و درام روان‌شناختی، «دون خوان دیگو» (Don Juan DeMarco) را برای شخصیت مرموزی که عاشقانه را دگرگون می‌کند، و یا «شوالیه تاریکی» (The Dark Knight) را برای بررسی جنبه‌های تاریک شخصیت‌های کلاسیک ببینید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.