Once Upon a Time in Hollyweird

با توجه به امتیاز پایین و نظرات منفی کاربران، تماشای این فیلم به شدت توصیه نمی‌شود. اگر صرفاً به دنبال تجربه‌ای متفاوت و شاید به شکلی ناخواسته کمدی از یک اثر سینمایی ضعیف هستید، شاید بتوانید جنبه‌ای سرگرم‌کننده در افتضاح آن بیابید. اما برای علاقه‌مندان به سینمای واقعی و آثار خوش‌ساخت، «روزی روزگاری در هالیوود» گزینه‌ای کاملاً نامناسب است.

نقطه قوت اصلی این فیلم، حضور بازیگرانی چون کیلیان مورفی، کیت اشفیلد، کریسپین گلاور و مایکل مدسن است، هرچند حضور آن‌ها نیز نتوانسته از سقوط اثر جلوگیری کند. ادعای کارگردان مبنی بر الهام از تارانتینو نیز به جای ایجاد جذابیت، بیشتر به چشم می‌آید و نشان‌دهنده‌ی فاصله‌ی زیاد اثر با استادش است. فیلمبرداری و تدوین نیز از ضعف‌های آشکار اثر محسوب می‌شوند و به هیچ وجه نمی‌توانند مخاطب را با خود همراه کنند.

این فیلم در ژانر تریلر طبقه‌بندی شده و تلاش دارد تا با الهام از جنایت‌های هالیوودی و فضایی تارانتینویی، مخاطب را جذب کند. با این حال، فیلمنامه ضعیف و کارگردانی نامنسجم، باعث شده تا نه تنها حس تعلیق و هیجان یک تریلر خوب را منتقل نکند، بلکه در برقراری ارتباط منطقی با مخاطب نیز ناکام بماند. فضاسازی فیلم نیز نتوانسته به درستی حس مورد نظر را ایجاد کند.

با توجه به امتیاز ۱.۹ از ۱۰ در IMDB و حجم بالای نظرات منفی، نمی‌توان این فیلم را اثری دانست که ارزش تماشا داشته باشد یا دستاورد سینمایی محسوب شود. به نظر می‌رسد تنها نکته‌ای که می‌توان از این فیلم آموخت، درک این موضوع است که چگونه یک ایده اولیه خوب می‌تواند با اجرای ضعیف به اثری فراموش‌شدنی و حتی ناامیدکننده تبدیل شود.

اگر به دنبال فیلم‌های معمایی جنایی با فضایی تارانتینویی یا الهام‌گرفته از آن هستید، پیشنهاد می‌کنیم به سراغ آثاری چون «بیل را بکش» (Kill Bill)، «حرامزاده‌های لعنتی» (Inglourious Basterds) یا «پالپ فیکشن» (Pulp Fiction) بروید که نمونه‌های موفق‌تری در این ژانر محسوب می‌شوند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.