30 Days to Die

اگر از علاقه‌مندان پر و پا قرص ژانر اسلشر هستید و به دنبال فیلم‌هایی با بودجه کم و فضایی دلهره‌آور می‌گردید، «۳۰ روز تا مرگ» ممکن است برای شما جذاب باشد. این فیلم سعی دارد با تکیه بر کلیشه‌های ژانر وحشت، تماشاگر را سرگرم کند. اگرچه فیلمنامه و بازی‌ها در سطح پایینی قرار دارند، اما شاید بتوان ریتم نسبتاً تند اواخر فیلم و تلاش برای غافلگیر کردن مخاطب را نکته‌ای مثبت در نظر گرفت.

بدون شک، بزرگترین نقطه ضعف «۳۰ روز تا مرگ» فیلمنامه و کارگردانی آن است. فیلمبرداری آماتورگونه و بازی‌های ضعیف بازیگران، به کاهش کیفیت اثر دامن زده است. با این حال، در میان انبوه فیلم‌های وحشت درجه چندم، گاهی اوقات همین تلاش‌های خام و ابتدایی می‌تواند برای گروهی از مخاطبان، جذابیت خاص خود را داشته باشد. باید اذعان کرد که این فیلم بیشتر برای طرفداران دوآتشه ژانر و کسانی که به دنبال کشف آثار کمتر دیده‌شده هستند، مناسب است.

«۳۰ روز تا مرگ» در زیرژانر اسلشر (Slasher) قرار می‌گیرد، زیرژانری که در آن یک قاتل با استفاده از سلاح سرد، گروهی از افراد را یکی پس از دیگری به قتل می‌رساند. این فیلم تلاش می‌کند با قرار دادن داستان در یک کمپ توانبخشی و معرفی شخصیت‌هایی با گذشته‌ای پرچالش، به روایت خود عمق بیشتری ببخشد. اما در عمل، بیشتر از ایده‌های تکراری و کلیشه‌ای بهره می‌برد تا نوآوری.

بهترین دستاورد این فیلم، شاید فضاسازی اولیه و تلاش برای ایجاد حس انزوا و ترس در میان شخصیت‌ها باشد. در بخش‌هایی، کارگردان سعی کرده است با استفاده از صدا و تصویر، حس تعلیق را به بیننده منتقل کند، هرچند که موفقیت چندانی در این زمینه حاصل نشده است. همچنین، برخی از صحنه‌های قتل، هرچند با بودجه کم، اما تا حدی خشونت‌آمیز طراحی شده‌اند که می‌تواند برای علاقه‌مندان این سبک رضایت‌بخش باشد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «کلبه وحشت» (Cabin Fever) و «تپه ها چشم دارند» (The Hills Have Eyes) را نیز تماشا کنید که هر دو در فضایی مشابه و با تهدیدات مرگبار، تجربه‌ای هیجان‌انگیز را ارائه می‌دهند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.