The Delicious Little Devil

اگر به دنبال تجربه‌ای نوستالژیک از سینمای صامت هستید که هم لبخند بر لبان شما بنشاند و هم نگاهی به چالش‌های اجتماعی آن دوران بیندازد، این فیلم انتخاب مناسبی است. بازی پرانرژی می موری در نقش اصلی، که برخی آن را تقلیدی از مری پیکفورد می‌دانند، و حضور کوتاه اما تاثیرگذار رودولف والنتینو، از نقاط قوت این اثر محسوب می‌شوند. فیلم با ریتمی نسبتاً تند، داستانی را روایت می‌کند که برای مخاطب عام آن زمان جذاب بوده و هنوز هم می‌تواند سرگرم‌کننده باشد.

قدرت اصلی فیلم در شخصیت‌پردازی پر جنب و جوش مری موری است. او با حرکات اغراق‌آمیز و بازی پرشور خود، صحنه را تسخیر می‌کند و علیرغم ریتم تند گاهی فیلم، حضوری گیرا دارد. رودولف والنتینو نیز در این اثر، که یکی از اولین نقش‌های مهم او محسوب می‌شود، جذابیت خاص خود را به نمایش می‌گذارد، هرچند نقش او بیشتر در خدمت پیشبرد داستان مری است. فیلمنامه با وجود سادگی، توانسته است موقعیت‌های کمدی و دراماتیک را به خوبی در هم آمیزد.

این فیلم در ژانر کمدی-درام طبقه‌بندی می‌شود، اما ماهیت آن بیشتر به کمدی رمانتیک با رگه‌های درام اجتماعی نزدیک است. دوران ساخت فیلم (۱۹۱۹) مصادف با اوج سینمای صامت و تلاش برای خلق داستان‌های سرگرم‌کننده و در عین حال قابل درک برای مخاطب جهانی بود. کارگردانی لئونارد تلاش دارد تا با فضاسازی مناسب و حفظ ریتم، این کمدی رمانتیک را به اثری دلنشین تبدیل کند.

دیدن «شیطان کوچک دوست‌داشتنی» فرصتی است برای آشنایی با بازیگران تاثیرگذار دوران صامت، به‌ویژه می موری که شاید کمتر از هم‌دوره‌های خود شناخته شده باشد. همچنین، این فیلم به عنوان یکی از آثار اولیه رودولف والنتینو، برای طرفداران او ارزشمند است. از منظر تاریخی، این اثر نگاهی اجمالی به سینمای کمدی-درام دهه ۱۹۲۰ آمریکا ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که چگونه داستان‌های ساده می‌توانستند با اتکا به بازیگری و فضاسازی، مخاطب را جذب کنند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «دختر شهر کوچک» (The Little Shop Around the Corner) محصول ۱۹۳۹ با بازی مارگارت سالیوان و جیمز استوارت را که فضایی مشابه دارد، یا کمدی‌های رمانتیک اولیه چارلی چاپلین مانند «پسربچه» (The Kid) محصول ۱۹۲۱ را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.