Rome '78

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت و غیرمتعارف در سینما هستید، «رم ۷۸» می‌تواند گزینه‌ی جذابی باشد. این فیلم برای کسانی است که از تکرار و کلیشه‌ها خسته شده‌اند و می‌خواهند جهان‌بینی خاص یک هنرمند را از دریچه‌ی لنز دوربین تماشا کنند. فضاسازی منحصر به فرد، بازی‌های غیرمتعارف و ریتم خاص فیلم، تجربه‌ای فراموش‌نشدنی را برای علاقه‌مندان به سینمای آوانگارد رقم می‌زند.

قدرت اصلی «رم ۷۸» در جسارت کارگردان برای خلق جهانی کاملاً شخصی و بیگانه با سینمای رایج است. فیلمبرداری و طراحی صحنه، با وجود محدودیت‌های احتمالی، توانسته‌اند فضایی وهم‌آلود و در عین حال ملموس را ایجاد کنند. بازی‌های بازیگران، به خصوص دیوید مک‌درموت و لیدیا لنچ، با لحنی اغراق‌آمیز و تئاتری، به خوبی در خدمت فضای سورئال فیلم قرار گرفته‌اند. با این حال، فیلمنامه و روایت غیرخطی آن ممکن است برای همه مخاطبان قابل هضم نباشد و نیاز به حوصله و گشودگی ذهنی دارد.

«رم ۷۸» را نمی‌توان به سادگی در یک ژانر خاص قرار داد. این فیلم عناصری از درام، تاریخ، و حتی سینمای تجربی را در خود دارد. با توجه به فضای سورئال و نگاهی که به تاریخ دارد، می‌توان آن را در دسته‌ی فیلم‌های هنری یا آوانگارد قرار داد. این فیلم بیشتر بر فضاسازی، حس و حال و بیان بصری تکیه دارد تا بر یک داستان‌گویی کلاسیک. سال ساخت آن، ۱۹۷۸، که دوران شکوفایی سینمای مستقل و تجربی در آمریکا بود، بر این ماهیت تأثیرگذار است.

تماشای «رم ۷۸» درک عمیق‌تری از تفکر خلاق و توانایی سینما برای خلق دنیاهای جدید به ما می‌دهد. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با ابزارهای محدود، اثری بصری و تأثیرگذار خلق کرد که مخاطب را به چالش بکشد. تماشاگر با دیدن این فیلم، با جهان‌بینی جیمز نارس، هنرمند چندوجهی، آشنا می‌شود و شاید نگاهش به تاریخ و چگونگی بازنمایی آن در سینما تغییر کند. فیلمبرداری خاص و طراحی لباس‌ها نیز از جنبه‌های قابل توجه آن است.

اگر از این فیلم لذت بردید و به دنبال آثاری با فضاسازی مشابه و نگاهی هنری به تاریخ یا روابط انسانی هستید، تماشای فیلم‌هایی چون «باسکیت» (Basquiat) ساخته خود جولیان اشنابل که نگاهی به دنیای هنر دارد، یا «آنی هال» (Annie Hall) وودی آلن که روایتی غیرمتعارف از روابط را ارائه می‌دهد، می‌تواند برایتان جذاب باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.